Onbegrijpelijk: ‘Expeditie Robinson neemt zijn kijkers écht niet serieus’

Nicolette Kluijver en Rick Brandsteder
© RTL

Veronica Superguide’s online eindredacteur Robin Heerkens is vólledig verslaafd aan tv. Met deze wekelijkse terugblikcolumn hoopt hij die obsessie van zich af te schrijven. De komende tijd dompelt hij zich onder in Expeditie Robinson.

Niets missen? Check hier onze Expeditie Robinson-overzichtspagina met het laatste nieuws én meer.

Mijn mond viel open na de eerste minuten van deze Expeditie Robinson-aflevering. Hoe konden de makers dit in hemelsnaam laten gebeuren? Ilias die het voor gezien houdt omdat hij zich niet serieus genomen voelt door het programma? Wat ís dit? Mijn hoofd zit nog vol met vragen, maar het wtf-gevoel overheerst.

Disclaimer

Nog wel even een disclaimer: deze terugblikcolumn is al eerder gemaakt want we kunnen de aflevering altijd iets eerder kijken. Het zou zomaar kunnen dat Ilias of RTL dus al met een verklaring is gekomen wanneer je dit leest. Dit weerhield mij er zoals je ziet niet van om woest te gaan tikken terwijl de stoom uit mijn toetsenbord walmt.

Update, 23.30 uur: En inderdaad, er kwam een reactie.

Aangespoelde naald

Oké, eerst nog even Ilias zelf, die dus in een aangespoelde naald trapte en in zijn eigen woorden uitlegt wat er volgens hem gebeurde: “Ik schrok daar heel erg van. Zoiets verwacht je niet. Toen ben ik mijn voet gaan ontsmetten en de naald is meegenomen voor onderzoek. Want: je weet niet waarvoor die naald gebruikt is.” Oké, duidelijk. En toen? “Die gedachte maakte me angstig. Vervolgens zou er die avond een dokter bij de Eilandraad aanwezig zijn. Maar ja, die was er niet. En daardoor ben ik’s nachts gaan malen. En toen de volgende ochtend de cameraploeg en niet de dokter van het bootje stapte, knapte er iets in me. Het voelde voor mij alsof ik niet serieus werd genomen. Dat is de reden dat ik heb besloten om uit de Expeditie te stappen.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Iliass Ojja
© Jasper Suyk/RTL

Raar

Wat een gekke manier om een exit te behandelen in het programma. Ten eerste zien we helemaal niets van Ilias’ vertrek. Deze (vermoedelijk achteraf opgenomen) voice-over van de acteur is onder oude beelden van ‘m geplakt. Raar. We horen verder ook helemaal geen verklaring meer vanuit de makers. Had even Rick of Nicolette in een voice-over laten vertellen waarom er geen dokter kwam voor een kandidaat die zich overduidelijk zorgen maakte om zijn gezondheid.

'Dom en onduidelijk'

Zo’n domme en onduidelijke afwikkeling, dat verbaast me enorm. Je vraagt je als kijker meteen af hoe dit kon gebeuren. Waarom kwam er dan geen dokter? Wat hebben de makers gedaan om Ilias te behouden? Waarom zijn er geen beelden waarop hij afscheid neemt van zijn team? Als iemand zelf de keuze maakt om te vertrekken, om wat voor reden dan ook, dan heb je dat als makers natuurlijk te respecteren. Daar heb je maar tot op zekere hoogte invloed op. Snap ik helemaal. Maar uit Ilias’ uitleg blijkt dat hij écht wegging omdat hij niet het gevoel had dat-ie serieus werd genomen. En daar heb je als makers natuurlijk wel degelijk invloed op. Heel misschien is het achter de schermen allemaal zonder ruzie en in harmonie afgewikkeld, maar de uitleg richting de kijker schiet énorm tekort.

Niet meer zo boeiend

De rest van de aflevering kon me door dit vage gedoe ook niet meer zo boeien. Mijn gedachten gingen toch steeds weer naar Ilias en wat er achter de schermen allemaal wel niet gebeurd zou zijn. Dat er alsnog een Afvallerseiland is, terwijl ik er laatst nog een ode aan gaf omdat ik het enorm miste? En alle Expeditieleden die elkaar weer zagen onder het genoet van bier en burgers? Tja, normaal is zo’n Samensmeltingsdiner of de aankomst op Afvallerseiland écht een hoogtepunt, maar nu had ik – net als de kandidaten die het diner haalde – meteen al mijn buik vol, maar dan van de makers die de exit van een publiekslieveling zo raar oppakken en dan maar verwachten dat we de rest van de aflevering als zoete koek slikken.

Expeditie Robinson vraagt nogal wat van zijn kijkers. Het programma duurt maanden. Dat is ook – deels – wat het zo goed maakt: je bouwt echt een band op met sommige deelnemers. Je lacht om ze, juicht voor ze, pinkt af en toe een traantje met ze mee - een soort helden, daar veranderen ze haast in. De grappige, relaxte, af en toe emotionele Ilias was er zeker zo eentje.

Eeuwig zonde.