Nickelback-documentaire duikt in haat: dít is waarom iedereen een hekel zou hebben aan de rockband

Smaakpolitie

Waarom roepen sommige muzikanten zo’n blinde haat op bij het publiek? Volgens Menno  Pot, muziekjournalist bij de Volkskrant, zijn er drie redenen. “Allereerst moet je ontzettend succesvol zijn. Dat klinkt gek, maar als een band geen volle zalen trekt, is het natuurlijk zonde van je energie om ze te haten. Het is leuker om omhoog te schoppen naar iemand die vol in de schijnwerpers staat, dan naar iemand die niets voorstelt. Daar is geen eer aan te behalen. De tweede reden is een gebrek aan originaliteit. Als je muziek klinkt als duizend in een dozijn en erg lijkt op wat we al kennen, krijg je de smaakpolitie over je heen. En ten derde krijgen vooral muzikanten deze haat over zich heen als ze zichzelf heel serieus nemen.”

Belachelijk gemaakt

Nieuwe Revu-journalist Leon Verdonschot kan nog wel een vierde reden bedenken. “Het publiek heeft iets tegen pretentie. Dus als een artiest pretendeert harde rockmuziek te maken - zoals Nickelback - dan gaat het publiek dat eerst keuren. Want is die rockartiest wel ‘rock’ genoeg? Voldoet diegene wel aan alle criteria om bij ‘ons genre’ te mogen horen? Datzelfde zie je bij Bløf, mannen die volgens sommigen door hun teksten eigenlijk pretenderen dichters te zijn. En dus gaan mensen die teksten ontleden en als ze dan niet worden goedgekeurd door de smaakpolitie, worden ze belachelijk gemaakt. En dan heb je nog Bono, die zo prekerig is en zich altijd inzet voor ‘dat arme Afrika’, maar ondertussen zelf werd beticht van belastingontduiking. Tja, dan vindt de commissie je niet meer ‘credible’, pretentieus en word je afgekeurd.”

Kruistocht

Een goed voorbeeld van een band die meer haat lijkt te krijgen dan liefde is Kane. De band scoorde grote hits met nummers als Rain Down on Me en No Surrender en wist de grootste stadions te vullen. “Kane was ontzettend groot en succesvol”, begint Leon. “Maar ze zeiden eerlijk dat ze nog veel groter wilden worden. Ze hadden ‘de pretentie’ om in het buitenland door te breken. Op zulke uitspraken word je keihard afgerekend door het publiek. Want als jij jezelf zo goed vindt, dan gaat de smaakpolitie wel kijken of je écht zo goed bent.” 

Wat ook niet hielp was de houding van frontzanger Dinand Woesthoff. “Hij nam zichzelf nogal serieus”, legt Menno uit. “Dinand leek er bijna om te vragen bespot en uitgelachen te worden.” De muziekjournalist heeft het ego van Dinand aan den lijve ondervonden. “Ik heb een keer een slechte recensie geschreven en Dinand was daar woedend over. Hij noemde mij toen ‘dat eikeltje van de Volkskrant’. Hij had het idee dat er een soort kruistocht tegen hem gevoerd werd. En ik kan eerlijk zeggen dat ik niks tegen hem had. Ik heb tegen mediaverzoeken om Kane af te zeiken altijd nee gezegd. Maar die defensieve houding maakte Dinand natuurlijk niet populair.” 

Leon geeft wel toe dat het onder journalisten bijna een sport werd om de band neer te halen. “Iedereen wilde degene zijn die het hardst zou uithalen naar Kane. Het ging eigenlijk niet meer om de muziek.” En persoonlijke aanvallen van de pers waren niet alleen voor Kane bestemd. “Als je kijkt naar oude recensies over bijvoorbeeld Nickelback, dan zou je bijna denken dat Chad Kroeger een oorlogsmisdadiger is in plaats van een zanger.” 

Credibility

Een recente band die last had van een grote groep ‘haters’ was Kensington. “Maar bij Kensington begreep ik niet helemaal waarom ze zoveel haat kregen”, aldus Menno. “Ik denk dat sommige fans vonden dat ze te succesvol werden, terwijl hun muziek veel leek op die van andere buitenlandse bands. En daar komt dan vervolgens een soort verbitterde reactie op die ik nooit helemaal zal begrijpen.”

Hoewel haat van alle tijden is, gaat het volgens Leon er nu een stuk liever aan toe dan vroeger. “Ik denk dat de jongere generatie minder geeft om de ‘credibility’ van artiesten. Taylor Swift hoeft bijvoorbeeld niet opnieuw te bewijzen of ze al dat succes wel echt heeft verdiend.”

Vooral doorgaan

Maar wat nou als je als muzikant af wil komen van die haat? Volgens Menno is er maar één oplossing. “Je kunt het beste gewoon doorgaan en je niet te veel aantrekken van de haters. Uiteindelijk krijgen mensen respect voor je doorzettingsvermogen. Dat zie je bijvoorbeeld bij bands als Pearl Jam of U2. Voor sommigen is er niets ergers dan in een stadion naar dat ego van Bono te moeten kijken, maar die heeft het zo lang volgehouden dat zelfs de grootste haters daar waardering voor krijgen.”

De documentaire Hate to Love: Nickelback is vanaf 27 maart te zien in de bioscoop.

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af!