‘Met frisse tegenzin moet ik het Kopen Zonder Kijken-team tóch complimenten geven’

Bijna elke week zit ik op deze plek te roepen dat het Kopen Zonder Kijken-team moeilijk te peilen is. De ene keer zit er een hulpbehoevende alleenstaande moeder in met een ernstig ziek kind. Dan weer een jong koppel zonder dringende woonsituatie dat zelf ook wel een huis kan zoeken – maar het simpelweg gewoon heerlijk vindt dat Kopen Zonder Kijken álles voor hen uit handen neemt.

'Kandidaten die het écht nodig hebben'

Natuurlijk zie ik – gezien de huidige overspannen huizenmarkt – nog altijd veel liever kandidaten voorbijkomen die het écht nodig hebben. Die, om wat voor reden dan ook, in een bijzondere situatie zitten waardoor het voor hen nog lastiger is om een huis te vinden. Maar af en toe zit er een aflevering tussen waarbij je je heerlijk kunt verbazen. Met een vleugje ergernis tussendoor. En toegegeven: dat is óók wel eens fijn.

Tweeling Ellemijn en Isabel

Daarom moet ik met frisse tegenzin het Kopen Zonder Kijken-team tóch complimenten geven. Deze week ging de 26-jarige Limburgse tweeling Ellemijn en Isabel kopen zonder eerst te kijken. De twee wilden samen een huis kopen in hun geliefde Utrecht omdat ze dat alleen niet kunnen opbrengen. Ze worden naar eigen zeggen ook “niet serieus genomen” bij hun huizenzoektocht omdat ze een tweeling zijn. Hoezo dan? Leg eens uit? “En voor wie is dan de woning?”, hoorden ze blijkbaar vaak bij bezichtigingen. “Daar liepen we echt tegenaan.”

Nou, goed, ik snap nog altijd niet precies hoe dat ervoor zorgt dat je niet serieus genomen wordt. Of dat je daardoor geen huis zou kunnen krijgen. Raar verhaal.

Marieke Elsinga

Er zat sowieso wel een soort vreemde ‘vibe’ in deze aflevering, waar ik wel lekker op ging. Marieke Elsinga presenteerde deze keer de aflevering in plaats van Martijn Krabbé. Ze gaf gedurende de uitzending wel tachtig knuffels aan de tweeling die óveral mega-enthousiast op reageerde. Ja, hoor, daar gáán ze weer, dacht ik steeds. Marieke vroeg – en dat is iets wat denk ik élke kijker dacht – hoe ze het voor zich zien, als zussen samenwonen. Wat als één van hen een relatie krijgt en wil samenwonen? De meiden zijn wel aan het daten, maar verwachten in ieder geval op korte termijn geen soulmate te vinden. Dan blijft de vraag over: ja, oké, maar wat als het dan op iets langere termijn gebeurt? Kan de een de hypotheek nog wel alleen dragen als de ander weggaat?

'Een tikkie vreemd'

Oftewel: een tikkie vreemd. Daar sloot hun eisenpakket trouwens ook wel op aan. De zussen wilden met een budget van 555.000 euro een huis van minimaal 80m2 kopen in Utrecht – en dan ook nog eens op maximaal 15 minuten fietsafstand van het centraal station. Jemig. Hoe verzin je het? Na het concessiekwartiertje kwamen ze tot een… vrij minieme bijstelling van hun keiharde eis: ze wilden met veel pijn in het hart van 15 naar 20 minuten fietsafstand gaan. “Ik krijg niet het idee dat het indaalt dat we echt een probleem hebben”, zei Bob Sikkes tegen Alex van Keulen. En ik dacht: zou het dan eindelijk gebeuren, het aflopen van de gevreesde exitklok?

Nee, dat niet. Halverwege de exitklok kwam opeens de ingeving bij de meiden: we gaan meer geld inleggen. Oke… hadden ze dat niet meteen kunnen doen? Die extra 20k erbij lappen? Wonder boven wonder lukte het Alex om een woning in Utrecht ‘van de markt’ te halen.

'Irritaties liepen hoog op'

Weer tien knuffels later mochten de dames hun puzzelroute rijden. En de Irritaties liepen hilarisch genoeg hoog op. “Je moet wel opletten”, snauwde de een de ander toe. Hun hoofden op standje onweer. En later, bij de bezichtiging, kon ik een lach ook moeilijk bedwingen. Wat vonden ze van de keuken? “Het is een keuken”, zei de een heel droog. En de oude, verlepte mini-badkamer? “Dit is niet onze stijl, direct.” Je kon me opvegen.

Toen moest het hoogtepunt nog komen. Interieurkoningin Roos Reedijk ging op haar laptop eens uitgebreid onwijs speelse tafelsamenstellingen proberen op de site van een of andere meubelboer. Natuurlijk een sponsor van het programma. Het tafereeltje wat vervolgens kwam, was genieten geblazen. Ze probeerde allerlei materialen uit voor de tafel. Dan weer een nieuw kleurtje. Dan toch maar weer een andere poot eronder. Even lekker de opties van die site showen. Ze moeten toch iets doen om die sponsorcenten binnen te harken.

'Kopen Zonder Kijken-termen vlogen me om de oren'

Notenhout, travertin, een versailles-vloer; bij de oplevering vlogen de Kopen Zonder Kijken-termen me weer om de oren. Ik miste alleen nog de gunmetal-kranen. En uiteraard moest ook de gigantische portretfoto van de tweeling een prominente plek krijgen in huis. Heerlijk, al dat zelfvertrouwen.

Al met al weer een typische, ouderwetse aflevering. Maar ergens blijft dat jammer. Je hebt als programma een unieke kans om mensen in nood te helpen in de veranderende huizenmarkt. En niet zo’n tweeling met een lekker budget en nog meer dan genoeg kansen als ze zelf gewoon de moeite namen om langer te zoeken en proberen. Twee meiden die ook nog eens een lekker harde, tikkie wereldvreemde eis op tafel legden die ze er bepaald niet sympathieker op maakte. Maar ook dát is Kopen Zonder Kijken.

Je een uurtje heerlijk ergeren en verbazen. Dat is ook wat waard.