Harry Vermeegen: 'Er zijn geen leuke programma's meer op tv'

Tekst: Thomas Braun

Als mensen vandaag de dag ‘popie jopie’ zeggen, betekent dat een aanduiding voor iemand die zich nogal amicaal en theatraal gedraagt. Veel mensen weten niet dat het oorspronkelijk een heel andere betekenis heeft. ‘Popie’ heeft betrekking op de paus (‘pope’) en ‘Jopie’ is de straatnaam voor Johan(nes). Paus Johannes Paulus II dus, die in 1985 naar Nederland kwam. “Daar moeten we iets mee doen”, zeiden Henk Spaan en Harry Vermeegen niet lang daarna tegen elkaar. Nou, dat heeft het land geweten...

Waar kenden Henk Spaan en jij elkaar eigenlijk van?

“We zijn elkaar via de radio tegengekomen en maakten vrij snel het sportprogramma Tussen Start en Finish. Ja, je praat hier wel met een Zilveren Reismicrofoon-winnaar, ha! Wij wonnen overigens geheel ten onrechte nooit de televisieversie van deze prijs, de Nipkowschijf. Wij hadden in 1985 het hele land op z’n kop gezet met de rubriek ‘Popie Jopie’, overweldigender kon niet. Ons programma werd wereldwijd verkocht en wij stonden op het podium tijdens het Gouden Roos-festival in Montreux naast Spitting Image, het legendarische Engelse imitatieprogramma. Maar in Nederland keken de jury’s niet naar ons om.”

Jullie zetten Nederland op z’n kop met de parodie op de paus?

“Ja, dat was grenzeloos. Qua kijkcijfers stonden we elke week in de top 3, er keken vijf miljoen mensen naar. Ik kon nergens meer over straat. Dat ging gewoon niet. Ik zat altijd thuis. Het had geen enkele zin om naar het strand, de kermis of de film te gaan. We gingen een keer op vakantie naar Ameland. Vroeg de kapitein: ‘Kunt u in het midden van de boot gaan zitten, anders slaan we om!’ Er stonden honderden mensen voor het vakantiehuisje, dus toen zijn we maar weer van het eiland afgegaan.”

Wat een rotleven.

“Nou ja, ik geef alleen aan hoe succesvol het allemaal was. Daar hoorde je mij helemaal niet over klagen, hoor. Anders had ik dit werk niet moeten doen. Maar ik kon er niet van genieten, want ja, ik kon geen kant op. Het succes was hartstikke leuk, maar had voor het goeie net iets minder moeten zijn.”

Niet alleen ‘Popie Jopie’ was een succes. Jij eindigde elk interview met de vraag ‘Koud hè?’ Dat ging ook iedereen imiteren. 

“Sterker nog: toen schaatsster Yvonne van Gennip drie keer goud won op de Spelen van Calgary ging ze naar het erepodium met een muts met de tekst: ‘Goud hè?’ Daarmee appelleerde ze aan wat er thuis in Nederland leefde. Die dingen gebeurden constant. Wij maakten mutsen met ‘Koud hè?’ erop, er werden er meer dan 100.000 verkocht. André van Duin, die toen ook razend populair was, had het in zijn shows ook over ‘Popie Jopie’ en ‘Koud hè?’ Op een gegeven moment werd er zelfs in de Tweede Kamer over ons gesproken. Er was paniek rondom ‘Popie Jopie’. Zelfs premier Lubbers kwam eraan te pas. Ja, bij het CDA zagen ze ook wel in dat door ons het unieke bezoek van de paus aan Nederland helemaal naar de klote ging.”

En toen hebben jullie een stapje teruggedaan?

“Helemaal niet. Wij dachten: we gaan aan de verkiezingen meedoen. Ik zei tegen Henk: laten we écht gaan meedoen. En dan gaan we in de Kamer alles filmen… De Partij van de Lach, want er moest meer gelachen worden in Nederland. We hadden twee programmapunten: het chagrijn moet ophouden en overal licht op de snelwegen, hahaha! Maar dit plan werd door de VARA tegengehouden, nadat ze door de PvdA op de vingers waren getikt. ‘Straks raken we nog zetels kwijt aan die onzin’, hadden ze gezegd. De VARA had nog wel snel een enquête gehouden en daar kwam naar voren dat wij waarschijnlijk met vier zetels in de Kamer zouden komen. De VARA vroeg nog: wat willen jullie daar gaan doen dan? Nou, zeiden wij, we komen dan af en toe achter het spreekgestoelte te staan, dan zeggen we: ‘Komt een man bij de dokter…’ en dan vertellen we een mop. Nou, dat kon echt niet. Dan maakten we de democratie belachelijk.”

Jullie gingen van de VARA naar Veronica en zo werd Pisa – ‘over alles wat scheef is in de wereld’ – Verona. Moest dat?

“Ja, de naam Pisa mochten we niet meenemen. Nou ja, dan niet. En na Verona deden we Die 2: Nieuwe koeien, waarbij we terugkeerden naar waar we vandaan kwamen: de sport. En we hebben een wereldreis gemaakt om Nederland te promoten.”

Daarin overhandigde je onder meer een Delfts blauw molentje aan Diego Maradona...

“Ja dat soort ongein. Maar op een gegeven moment waren een beetje klaar met itempjes maken. Ik heb nog wel zelf De Regenjas gemaakt, waarbij ik thuiskwam bij bekende voetballers. Dat had ik nog jaren willen doen, maar ik werd een beetje ziek. Een goedaardige tumor in mijn hoofd, waardoor ik moest stoppen met tv maken.”

Zou je het niet nog een keer willen, een populair programma maken waar het hele volk op meedanst? 

“Nee, absoluut niet. Tv maken is nu geen bal aan. Iedereen bemoeit zich met jouw programma. Is het niet de directie, dan is het wel de zendermanager of de eindredacteur. Of de sponsor. Die moeten jou allemaal gaan vertellen wat leuk is. En dat weten ze helemaal niet. Als de eerste aflevering is opgenomen, hebben ze alle gein er al uitgetrapt. Zo pijnlijk allemaal. Daarom zijn er geen leuke programma’s meer op tv. Wat ik wel leuk vind? Niks. Ik kijk met mijn vrouw mee naar De Verraders, dat is nog wel lollig. Maar je ziet nooit meer iets wat lekker te ver gaat, wat tegen een grens aan zit. Het is een eenheidsworst, SBS is een grote baggertent en RTL is ook één grote wanhoop. Vreselijk is het.”

Je doet helemaal niks meer?

“Jawel, ik heb een Facebookpagina waar ik filmpjes op zet, Harryvermeegenofficial. Ruim 140.000 volgers. Dat kan RTL7 niet zeggen!”

Ruzie met Henk?

Na achttien jaar was het ineens over met de samenwerking: Harry en Henk Spaan gingen uit elkaar. Waarom eigenlijk? “Het heeft geen zin om daar over te praten”, laat Harry weten. “Duo’s gaan uit elkaar, dat is niets nieuws. Vraag maar aan Nick en Simon. Je raakt op elkaar uitgekeken, ik dacht dat ik het alleen ook wel kon. En ik héb bewezen dat ik het alleen kon. Vaak doet een van de twee het meeste en ik had geen zin meer om die ander op mijn bagagedrager te hebben. Voor die beslissing was wel moed nodig, want je krijgt dan zo veel tegenwind te verwerken… Maar genoeg erover, het zij zo.”

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af!