Dit is waarom een Pixar-film net zo veel kost als een Marvel-productie

Hoe lukt het Pixar toch steeds om zoveel emoties in levenloze voorwerpen te leggen? In hun nieuwe film Elemental doen ze dat zelfs met water en vuur.

Elemental
© Disney

Het is een teken aan de wand dat het eerste officiële Pixar-filmpje, Luxo, Jr. (1986), ons mee doet leven met twee bureaulampen. En niet eens met gezichtjes erop, maar gewoon met effen witte gloeilampen erin geschroefd. Het feit dat je als kijker meteen snapt dat het kleine lampje het kind is van de grote en dat je de emoties op hun ‘gezichten’ ziet, is ronduit meesterlijk. En dat filmpje duurt krap twee minuten! Die gave om emoties op te wekken en de kijker te ontroeren met zaken waar je normaal gesproken weinig of niks bij voelt, heeft Pixar altijd gehouden. Met z’n eerste lange film Toy Story (1995) liet Pixar volwassen kijkers meeleven met speelgoed, in Cars met koekblikken, in Ratatouille met ratten, in Wall-E met robots en bij Inside Out kregen emoties letterlijk de hoofdrol. In de nieuwe film Elemental wordt diezelfde truc herhaald met de elementen aarde, water, lucht en vuur. Hoe krijgen die Pixar-lui dat toch elke keer voor elkaar? Het antwoord: door zich te richten op de werkvloer.

De tekst gaat verder onder de trailer

Creativiteit wordt gestimuleerd

In 2000 liet Pixar-baas Steve Jobs een nieuw hoofdkwartier bouwen om de ideale werkomgeving te creëren voor zijn personeel. Zodra je de grote open ruimte binnenkomt, heb je zin om aan de slag te gaan, want er wordt van alles gedaan om de grijze cellen te kietelen. Overal hangen posters en staan beelden van bonte Pixar-figuren. Medewerkers worden aangemoedigd creatief te zijn en daarom is er een grote expositieruimte voor hun persoonlijke, niet werk-gerelateerde kunst. In drie bioscoopzalen orden klassiekers vertoond om van te leren en de nieuwste films van de concurrentie om op de hoogte te blijven van wat die doet.

De lat ligt hoog

De medewerkers bekijken in die zalen ook elke dag elkaars werk en voorzien dat van opbouwende kritiek. Ze noemen dat het ‘plussen’ van films; het maken van kleine aanpassingen waardoor het nog leuker/mooier/grappiger wordt. Elke keer dat iets (kleins) wordt geplust, wordt het eindresultaat weer ietsje beter. Er zijn ook regelmatig bijeenkomsten waar iedereen wordt aangemoedigd met allerlei ideeën te komen. De resultaten, zowel tekeningen als opmerkingen, worden op een groot prikbord gehangen en daar kan iedereen dan weer naar hartenlust op los gaan. De animatie-studio is zelfs zo streng voor zichzelf dat ze gewoon de stekker eruit trekken en opnieuw beginnen als iets niet werkt – hoe veel geld en moeite daarmee ook teniet wordt gedaan. Meestal wordt de boel stopgezet in de ontwerpfase, maar Newt, over twee salamanders, had zelfs al een releasedatum...

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Finding Nemo
© Disney

Het mag wat kosten

Ze kijken dus niet op een paar stuivers. Vandaag de dag kost een Pixar-film ongeveer net zo veel als een Marvel-productie; tweehonderd miljoen dollar. Dat geld zit niet in de salarissen van sterren, maar in de apparatuur die nodig is om hoogstaande beelden te produceren. Hoe meer ‘cores’ een computer heeft, hoe veelzijdiger het werk dat je met die computer kunt doen. Als we zeggen dat de eerste Toy Story 294 cores gebruikte en Elemental 151.000, is duidelijk dat die nieuwe film veel meer computerkracht vergde. Pixar moest daarvoor een fiks aantal processors erbij kopen en dat paste niet eens meer in één ruimte, maar nam er drie in beslag.

Talent in huis opleiden

Ook op andere gebieden krijgen medewerkers alles wat ze nodig kunnen hebben om hun werk te perfectioneren. Op de Pixar University leren ze niet alleen omgaan met de nieuwste technieken, maar worden ook cursussen gegeven in onder andere beeldhouwen, acteren, dirigeren, vergaderen en schrijven. Per dag, inclusief de avonden, worden vier tot zes cursussen gegeven. Iedereen kan naar elke cursus, zodat de hoogste baas naast de man uit de postkamer kan zitten. Je moet meer dan verdomd goed zijn om hier te mogen werken, maar als je eenmaal binnen bent, kun je alle kanten op. Peter Sohn begon twintig jaar geleden als een van de tekenaars van Finding Nemo, ging meehelpen met verhalen bedenken, klom op tot productie-assistent en is nu de regisseur van Elemental.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Elemental
© Disney

Het is persoonlijk

Iedereen is er bij Pixar van doordrongen dat je een film met z’n allen maakt. De meeste mensen lopen in spijkerbroek en T-shirt rond, zodat je niet eens ziet wie welke positie heeft. Dat is een wereld van verschil met het hippe, jachtige Hollywood waar alles om uiterlijk vertoon draait. Hier staat heel groot op de muur ‘Story rules!’ en voor die verhalen wordt geput uit persoonlijke ervaringen. Peter Sohns Koreaanse ouders emigreerden naar de VS, begonnen een winkel en moesten even slikken toen hij thuiskwam met een Italiaanse in plaats van een Koreaanse. In Elemental verhuizen de ouders van een vuurmeisje naar een waterstad, beginnen daar een winkeltje en hebben er moeite mee als zij een watervriendje krijgt...

Elemental is vanaf 12 juli te zien in de bioscoop

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af