'Dit is misschien wel de meest bizarre film ooit'

In Cannes gaat het filmfestival nog een paar dagen door, maar voor mij is er een einde gekomen aan het filmparadijs. Zes dagen lang heb ik in een festivalbubbel gezeten en hoe dichter ik bij Nederland kom, hoe meer informatie van de buitenwereld binnensijpelt: de formatie, het overlijden van de Iraanse president, Arne Slot die in Liverpool zit en het eerste optreden van Joost na het Eurovisie Songfestival.

Bah. Ik heb nog helemaal geen zin in die lelijke echte wereld, en dus neem ik, nu ik nog even vlieg in het Franse luchtruim, de tijd om terug te blikken op de meest bizarre zes dagen van het jaar.

Geen protesten in Cannes

Cannes deed er alles aan om bezoekers zoveel mogelijk af te sluiten van de wereld. Het was ten strengste verboden om de oorlog in Oekraïne of Gaza te noemen. Het enige dat mij eraan herinnerde dat de wereld in brand staat, was de explosievenhond waar ik vanmorgen tegenaan botste. Gelukkig sloeg hij niet aan.

Chris Hemsworth, Emma Stone, Selena Gomez

Nee, niets mocht afleiden van de films: Mad Max, de heerlijke woestijnscifi met een psychopatische Chris Hemsworth, de Emma Stone-film Kinds of Kindness met sekskwartet, bloed en een sekte, de musicalfilm Emilia Pérez over een kartelbaas annex transgender die z’n leven verbetert en de western Horizon. Die laatste was prachtig gedaan, al had ik na enkele dagen Cannes en een kort nachtje slaap (mijn studio heeft geen gordijnen dus iedere ochtend ben ik om 05:00 wakker) moeite om mijn ogen open te houden. Zelfs de seksscène van Kevin Costner was niet spannend genoeg om mij wakker te schudden.

Megalopolis van Francis Ford Coppola

Maar mijn favoriet is nog wel de film Megalopolis van Francis Ford Coppola. Niet omdat hij per se zo goed is. Precies het tegenovergestelde eigenlijk. De Godfather-regisseur combineerde het oude Rome met het hedendaagse New York, Hamlet met nepo-babies en een ouderwetse tragedie met sciencefiction. De film, die 120 miljoen kostte, werd betaald door Coppola zelf. Tijdens de persconferentie gaf de filmicoon aan dat het geld hem niet interesseert. Gelukkig maar, want tot op heden wil niemand de film kopen. Al is dat alleen al omdat er halverwege de film een man het podium op kwam lopen om tegen het witte doek aan te praten - als een soort interactief theaterstuk. Dit is blijkbaar een verplichting voor iedere vertoning, zo werd mij toegefluisterd door een Nederlandse distributeur. “Al krijg ik geld toe, dan zou ik Megalopolis nog niet uitbrengen,” liet hij weten. En toch hoop ik dat hij gaat draaien in de Nederlandse bioscopen. Ik wil graag die bijbaanpubers van de Pathé iedere voorstelling opnieuw de zaal in zien lopen om stotterend hun tekst op te lezen. Dit is misschien wel de meest bizarre film aller tijden.

Jachtfeestje van Leonardo

En de feestjes dan? Natuurlijk bestaat Cannes uit glamoureuze afterparty’s georganiseerd door producenten, filmsterren en modemerken. Tot nu toe ben ik nog niet op een van de beroemde villa- of jachtfeesten van Leonardo DiCaprio geweest. Ik heb genoeg uitnodigingen gehad, maar ik weet niet of het verstandig zou zijn geweest om daarop in te gaan. Zo raakte ik op dag twee aan de praat met een zelfbenoemd filmproducent. Of ik naar zijn soiree wilde komen die avond, vroeg hij met een vet Amerikaans accent. Het zou plaatsvinden in een villa net buiten het centrum, met zwembad en genoeg alcohol. “We zoeken trouwens ook nog mensen voor in onze film.” Als dat niet klinkt als een uitnodiging voor een pornofilm, dan weet ik het ook niet meer. Hoewel ik in Cannes graag alle mogelijkheden met beide handen aanpak, heb ik dat feestje toen toch maar overgeslagen en ben ik braaf naar de vertoning geweest van de psychedelische film The Surfer, waarin Nicolas Cage ten prooi valt aan een rare surfsekte.

Inmiddels vliegen we net Nederland weer in, wordt er door de piloot omgeroepen. Terug naar de echte wereld.