‘Cannes 2025 draait op dag één helemaal niet om film: stress, spanning en ophef losgebarsten’

Het filmfestival van Cannes draait natuurlijk om film. Grote titels als Mission: Impossible - The Final Reckoning en Eddington zullen de komende dagen centraal staan, met premières, persmomenten en eindeloze rode lopers. Maar eerlijk? Op dag één heeft niemand het daarover. De echte hoofdrol is voorlopig weggelegd voor ophef, paniek en pre-festivalstress.

Zelf sta ik om zeven uur ’s ochtends met een slaperig hoofd bij de koffiebar op Schiphol. Rustig wakker worden is geen mogelijkheid, want het netwerken is al direct begonnen. “Ga jij ook naar Cannes?” vraagt iemand naast me. Voor ik het weet worden er nummers uitgewisseld en lunchdates gepland. De filmwereld is onderweg, en dat voel je in alles: van de perfect gecoördineerde outfits tot de telefoongesprekken over wie bij welk feest binnenkomt.

De dresscode-stress in Cannes

Toch gaat het verrassend weinig over film. De grootste gesprekken gaan over een dresscode. Die werd, tot frustratie van velen, pas een dag voor de start aangekondigd: geen te grote jurken meer, geen doorschijnende stoffen, en vooral geen naakt. Het zorgt voor kopzorgen, zelfs paniek – zeker bij de tweeling Anne en Esther Vedder, die ik naast de bagageband tegenkom. Ze zijn enthousiast over hun allereerste keer Cannes, maar ook gespannen. Worden hun outfits nog wel goedgekeurd? Ik besluit met de dames mee te gaan naar hun hotelkamer in het prestigieuze Martinez, waar ze zich met visagist en fotograaf klaarmaken. Tussen de kledingrekken, designertassen en spiegels vol make-upstress heerst vooral twijfel: hoe loop je op die rode loper zonder uit de toon te vallen – en zonder op de vingers getikt te worden?

Gaza

En alsof dat nog niet genoeg is, hangt er ook een veel zwaardere schaduw over het festival. Meer dan 350 filmmakers en acteurs, onder wie Ralph Fiennes, Richard Gere en Pedro Almodóvar, ondertekenden een open brief waarin ze het zwijgen van Cannes over Gaza bekritiseren. De organisatie heeft er weinig over gezegd – maar later op de dag volgt er een mail met de melding dat de beveiliging dit jaar flink is opgevoerd. Een teken aan de wand.

De Franse boulevard lijkt ondertussen onaangedaan. Mensen flaneren, lachen, poseren voor de camera. Wanneer ik vanuit het Martinez weer terugloop naar mijn eigen hotelkamer, word ik omver geduwd door een groepje paparazzi die een man achtervolgen. Alles ziet eruit zoals het hoort. Maar onder die glans borrelt iets. Cannes is nog maar net begonnen, maar de stress, spanning en ophef zijn al volledig losgebarsten.