Het eerste seizoen van Woeste Grond eindigde met een flinke cliffhanger. Opperboer Bats (Laus Steenbeeke) worstelde met zijn gezondheid en terwijl hij ruzie maakte met zijn zoon Dinant (Hendrik Jan Bökkers) zakte hij in elkaar. Al in de eerste minuut van het tweede seizoen is duidelijk dat er niks ergs aan de hand is. Hij is niet dood en belandde niet opnieuw in het ziekenhuis. Woeste Grond zit vol met dit soort verhaallijnen, waarin het lijkt dat er iets heftigs gaat gebeuren, maar uiteindelijk valt het allemaal wel mee.

Spanning en sensatie in Woeste Grond

Dit klinkt misschien als iets negatiefs, maar het past binnen de formule van een dagelijkse soap en Woeste Grond is op z’n best als de verhaallijnen licht verteerbaar blijven. Dat kleinzoon Snoek (Fedja Louman) zich als lid van een protestbeweging langzaam ontwikkelde tot een klein terroristje paste bijvoorbeeld niet echt in een serie over een boerenfamilie die zich voor moet bereiden op de toekomst. In het tweede seizoen heeft Snoek de beweging dan ook gedag gezegd en richt hij zich meer op de boerderij, wat zorgt voor een leuke dynamiek tussen de drie generaties boeren.

De tekst gaat verder onder de trailer