Hoewel ik verre van een avontuurlijk type in de natuur ben, volg ik survivalprogramma’s op de voet. Kamp van Koningsbrugge, Special Forces (VIPS) en het Vlaamse Kamp Waes: het heeft iets om vanaf je comfortabele bank commentaar te leveren op de fysieke en mentale prestaties van anderen. Terwijl ik mijzelf afvraag hoe ik zou handelen in dergelijke situaties, schenk ik mijn glas nog maar eens bij. Vol verwachting begon ik aan de eerste aflevering van No Way Back, maar na tien minuten viel ik al van de ene verbazing in de andere. 

Eindelijk weer eens onbekenden

Voor ik mijn frustraties deel over de deelnemers die zonder fysieke training naar Noorwegen zijn gevlogen, wil ik het hebben over de keuze van de productie voor de survivallers (in spé). Want wat is het een verademing om na de talloze formats waarbij BN’ers een kunstje doen weer eens te genieten van onbekende koppen op de beeldbuis. Zoals gezegd kijk ik graag naar survival-formats waarbij BN’ers testen of ze commandowaardig zijn, maar hoewel dat vermakelijk is om te zien, blijven het wel bekende koppen die het klappen van de zweep kennen als het op camera’s aankomt. Natuurlijk zie je ze over hun (fysieke) grenzen gaan, maar ze houden áltijd een oogje op hoe ze overkomen op beeld. In No Way Back hebben de kandidaten geen idee hoe ze op televisie gaan verschijnen en dat maakt het programma echt unieker.

"Van Angelo gaan we nog veel zien"

Die gebrek aan tv-ervaring leverde direct al interessante gesprekken op bij het opbouwen van het kamp in de eerste aflevering van No Way Back, bijvoorbeeld over het “janken” van kandidaat Florence die al op dag één opgaf vanwege haar aanhoudende migraine. Ze moest 4444 traptreden bestormen, maar zag al na een klein deel letterlijk sterretjes. Mede-kandidaat Angelo viel grandioos door de mand toen hij haar na haar vertrek belachelijk maakte bij zijn kampgenoten. Van deze jongen gaan we nog veel zien, dat staat buiten kijf, maar dat is niet per se een goed teken. Laten we hopen dat-ie zichzelf snel tegen gaat komen daar in de ongerepte Noorse wildernis.

Fantastisch camerawerk

Over het opzetten van het kamp gesproken: vanaf dit moment was het voor mij zo klaar als een klontje dat de productie van No Way Back niet over één nacht ijs is gegaan wat betreft het camerawerk. Zo worden de kandidaten niet alleen tijdens de uitdagingen op een unieke manier gefilmd, ook tijdens relatief simpele momenten valt op hoeveel aandacht er aan de shots wordt besteed. Het programma zit cameratechnisch echt héél sterk in elkaar. Dat is een genot om naar te kijken. En dat terwijl de crew van No Way Back tijdens de opnames ook hun eigen survivaltocht moeten hebben beleefd. Ze moesten immers met de kandidaten door de wildernis crossen. "We zaten twee weken lang tussen zeeniveau en 1200 meter", vertelde Ray Klaassens in een interview aan Veronica Superguide. "Het kan daar 25 graden kon worden, maar soms ook eens tegen het nulpunt aan."

Gaat er wel iemand winnen?

De oud-commando vertelde in datzelfde interview dat er in No Way Back kandidaten tussenzaten die niet eens voor zichzelf konden zorgen. Dat werd na aflevering één al duidelijk. Ergens haalt dit het loodzware concept een beetje onderuit, anderszijds wordt het hierdoor gewoon goede televisie. Het wordt nog spannend of er uiteindelijk wel iemand de eindstreep gaat halen inclusief enorme geldprijs, of dat de deelnemers in de achtergebleven kampen er met de winst vandoor gaan. Ik gok op dat laatste.