Trip down memory lane

In de docu keren we terug naar die memorabele jaren waarin alles draaide om tv-zenders als TMF en MTV. We zien de prachtige VJ’s, Ruud de Wild in een fluoriserende tanktop en een jonge Henk-Jan Smits. Nu grote BN’ers, toen nog broekies. Ik geniet van de herkenbare beelden van mijn jeugd. Na het zien van de Videoland Original hunker ik naar die goede oude tijd van TMF en MTV - toen MTV nog gewoon muziek uitzond - vol met knappe VJ’s en baandoorbrekende muziek. Of je nu fan bent van Kane of niet, de Videoland-serie is een heerlijke trip down memory lane.

De tekst gaat verder onder de trailer van KANE: A Story Recorded

Overlijden van Guusje Woesthoff-Nederhorst

Maar een goede docuserie moet natuurlijk meer omvatten. Vooral als het in totaal vier uur de tijd in beslag neemt. Gelukkig zijn de mannen niet bang om ook de emotionele momenten te delen. Zo staat Dinand stil bij het overlijden van zowel ex-vriendin Maddy en Guusje Woesthoff-Nederhorst (2004). De zanger is open over hoe hij daarmee omging. Hij zal vast moeilijk zijn geweest voor de mensen om hem heen, zo blikt hij terug.Het was een moeilijke tijd. Maar meer zegt Dinand eigenlijk niet.

KANE: A Story Recorded  blijft oppervlakkig

Het valt mij op dat voor een docuserie van vier uur ze wel erg kort stilstaan bij iedere gebeurtenis. Het voelt alsof ze alles even aantikken, maar nergens écht diep op ingaan. Ik zou veel liever daadwerkelijk graven in wat die ene prijs of pijnlijke gebeurtenis hun raakte, maar eigenlijk blijven ze ondanks het benoemen van de emoties vrijwel op de oppervlakte.

Conclusie

Voor de fans is KANE: A Story Recorded een feest van herkenning. En ben je geen fan, ook dan kan je echt genieten van de oude beelden. Maar de docu was stukken beter geweest als Dinand en Dennis niet alleen oude herinneringen ophalen, maar meer zouden vertellen over hoe het daadwerkelijk hun leven heeft veranderd én of ze ook weleens denken: dat hadden we anders moeten doen.

KANE: A Story Recorded is nu te zien op Videoland