Recensie Avatar: The Way of Water: 'Dit grensverleggende spektakel was het wachten waard'

Van woud naar zee

Jake Sully (Sam Worthington), de marinier die nu in een gekloond lichaam tussen de Na’vi woont op de planeet Pandora, heeft inmiddels vier kinderen met zijn vrouw Neytiri (Zoe Saldana). Nu de mensen daar zijn weggestuurd, leiden ze een vreedzaam leventje maar daar komt een eind aan als het leger toch weer terugkeert en dit keer is hun doel om de hele planeet te koloniseren. Als leiders van het verzet zijn Sully en zijn familie doelwit nummer één, dus duiken ze onder bij een Na’vi-clan die leeft aan zee. Dat is even wennen voor de bosbewoners. Dan is het wachten op het onvermijdelijke moment dat de mariniers de familie toch op het spoor komen.

Rijk decor

In grote lijnen vertelt de tweede Avatar hetzelfde verhaal als de eerste: een volk in harmonie met de natuur wordt door technologisch superieure mensen onderdrukt, maar vecht zich vrij. Alleen is het strijdperk deze keer de zee in plaats van het oerwoud. Toch stoort dat niet en dat is te danken aan het rijke decor dat Cameron heeft bedacht op Pandora. Het andere ecosysteem dat in al zijn schoonheid tot leven komt op het scherm, biedt zoveel nieuwe mogelijkheden dat de film alleen in herhaling valt voor bewuste parallellen tussen de twee delen. Dat zorgt voor diepte in een verhaal dat makkelijk bedolven had kunnen worden onder alle pracht.

Liefde voor de oceaan

Toch is het goed om even te benadrukken dat die pracht wel degelijk de voornaamste reden is om naar Avatar: The Way of Water te gaan. En daar lijkt Cameron zich zeker niet voor te schamen. Nadat de familie Sully is gevlucht, schakelt het verhaal terug naar een hele lage versnelling, terwijl ze leren hoe je moet leven en vechten in het water. Dat geeft Cameron de mogelijkheid zijn liefde te tonen voor de oceaan, met scènes die als voornaamste doel hebben je te laten vergapen aan het schitterende onderwaterleven. Die liefde voel je om je heen alsof het tropisch warm zeewater is.

Brug te ver

Maar zonder gevoel bij de personages zou zelfs zulk fantastisch gemaakt spektakel gaan vervelen, vooral omdat de film meer dan drie uur duurt. Het is best een gok dat de nadruk wat dat betreft ligt op de kinderen en die gok betaalt zich gedeeltelijk uit. Het is jammer dat Neytiri amper nog een rol van betekenis speelt in het verhaal en haar twee oudste zoons onderscheiden zich niet genoeg van elkaar. Maar Kiri, een adoptiekind dat geboren is uit de avatar van Sigourney Weavers personage uit het eerste deel, steelt elke scène waar ze in zit. Ze is zwaar puberend, onzeker, dromerig maar ook erg charmant en grappig en wie haar vader is, wordt in een toekomstig deel vast nog wel onthuld. Er wordt zelfs nog een poging gedaan om een volk van intelligente walvisachtige zeedieren van persoonlijkheid te voorzien, maar dat blijkt een brug te ver. Nee, aan ambitie ontbreekt het deze film zeker niet. Gelukkig maakt Avatar: The Way of Water die vaker wel waar dan niet.

Conclusie

Veel in deze opvolger is opbouw voor het derde deel, dat over twee jaar verwacht wordt. We kunnen amper wachten, maar wat deze te bieden heeft, wil je ook niet missen: worldbuilding van het hoogste niveau, met spektakel dat zich onderscheidt van al die andere miljoenenverslindende blockbusters. Dat is nog wel de grootste prestatie van Avatar: The Way of Water.  

Avatar: The Way of Water draait nu in de bioscoop.