Recensie The Adam Project - Dit nostalgische avontuur heeft geleerd van de klassiekers

Ryan Reynolds
© Brunopress

De makers van tijdreisthriller The Adam Project kennen hun klassiekers. Ze doen daar hun voordeel mee met deze film vol liefde voor de kaskrakers van de jaren tachtig.

 

Als je niet wist dat de regisseur van deze film ook een van de makers van Stranger Things is, dan zou je het makkelijk kunnen raden. Shawn Levy is de producent van één van Netflix’ grootste serieknallers, dus zal hij weinig tegenspraak hebben gehad toen hij op de regiestoel wilde gaan zitten van deze film, die net als Stranger Things zijn inspiratie haalt uit het betere familievermaak van de jaren tachtig, zoals E.T. en Back to the Future. Wie daar nostalgische gevoelens bij heeft, kan zijn lol op. 

Verkeerde afslag

Ryan Reynolds speelt een piloot die vanuit de toekomst tijdreist naar 2012, want hij heeft iets recht te zetten. Zijn vriendin, die ook terug in de tijd is gegaan, is vermoord en dat wil hij natuurlijk graag voorkomen. Bijkomend probleem: hij is in het verkeerde jaar beland en komt zo in contact met de twaalfjarige versie van zichzelf. Nu moet dit onbedoelde duo nog een stukje door de tijd om contact te zoeken met hun vader, die stierf in 2008.

Vreemde buddies

In sommige tijdreisfilms wordt een heel punt gemaakt van de gevaren van jezelf tegenkomen in het verleden. Hoewel er wel iets gezegd wordt over het bewaken van de ‘originele’ tijdslijn, vraagt The Adam Project of je als kijker gewoon wil meegaan met dit idee, zonder er theorie bij te halen waar Einstein nog hoofdpijn van zou krijgen. Dat kun je zien als een gemakzuchtige aanpak, maar het effect van een vreemd soort buddy movie komt er wel mee tot stand en dat is ook veel waard.

Ryan Reynolds
© Brunopress

Nieuwe draai

Reynolds de veertiger en Reynolds de tiener (prima gespeeld door nieuwkomer Walker Scobell) zijn niet bepaald dol op elkaar en dat levert veel komische mogelijkheden op. Reynolds gekoppeld aan iemand met wie hij niet goed kan opschieten, hebben we al in heel veel van zijn films gezien, maar omdat het deze keer de jonge, sullige versie van zichzelf is, krijgt zijn repertoire van spitsvondige hatelijkheid toch weer een nieuwe draai. Ook maakt het uniek familiedrama mogelijk in de scènes met hun moeder (Jennifer Garner) en te vroeg gestorven vader (Mark Ruffalo), dat de emoties goed bespeelt. Knap in een film die ook nog grappig en spectaculair wil zijn.

 

Zwakke plek

De voornaamste zwakke plek van The Adam Project is de schurk en haar handlangers. Catherine Keener is een goede actrice, maar met de oppervlakkige booswicht die ze hier moet spelen, kan ook zij niks. Zij deed ook onderzoek naar tijdrijzen en bleek volkomen onbetrouwbaar. Nu is haar enige taak nog om hulpjes in zwarte harnassen op de helden af te sturen. Dat deden ze in de eighties toch beter.

Catherine Keener
© Brunopress

Conclusie

Beter goed gejat dan slecht bedacht: The Adam Project laat zien dat dit cliché klopt. De inspiratie door de betere eighties-avonturen is voelbaar in dit tijdreisverhaal dat logica graag opopffert voor spektakel, drama en humor. Dat werkt, zolang de zwakke schurk niet te veel in beeld komt.

The Adam Project is nu te zien op Netflix.