Twee periodes in het jaar is het een vaste waarde op NPO 1: Een Huis Vol. Een op het oog héle simpele realityserie. De makers volgen elk seizoen weer een aantal grote gezinnen in hun dagelijks leven. Allemaal niks bijzonders, zou je denken. Sterker nog: als je dit concept uitlegt aan iemand die het programma nog nooit zag, nodigt het ook niet echt uit tot kijken.

Vaste waardes

Maar iedereen die ook maar énige interesse in tv heeft, zou Een Huis Vol eens een kans moeten geven. De serie hangt van vaste waardes aan elkaar, waardoor het altijd lekker vertrouwd en comfortabel voelt. Kun je er naar kijken zonder ál te veel na te hoeven denken? Ja, aan de ene kant wel, maar dat wil niet zeggen dat je er niks bij voelt. Er zit altijd wel een gezin in dat je al kent van andere seizoenen. Er is ook altijd wel weer een of andere mijlpaal die in beeld wordt gebracht – kan ook niet anders met gezinnen die toch altijd wel uit minstens zeven kids bestaan. Denk aan dingen als: de eerste keer naar de middelbare school, de eerste rijles, een eerste tattoo, de allereerste verjaardag of het oudste kind dat het huis uit gaat.

Precies de juiste vragen stellen!

Dat houdt de show spannend. Het is echt niet alleen maar ‘zet er een camera op en we zien wel wat er gebeurt’, nee; de makers zijn er heel goed in om altijd precies de juiste vragen te stellen aan pa, ma en de kids. Wij kijkers zien dan natuurlijk alleen de antwoorden, maar daar zit natuurlijk wel een heel voorbereidingsproces aan verbonden. Door de juiste vragen te stellen, krijgen we ook perfecte reflecties op gebeurtenissen: we weten precies wat het met gezinsleden doet als hun oudste kind uit huis gaat, voor het eerst naar de middelbare gaat of hoe je dat allemaal op rolletjes laat lopen, boodschappen doen voor tien man sterk.

'Je sluit ze snel in je hart'

En zo sluit je ze allemaal al snel in je hart. Neem bijvoorbeeld de familie Blom. Die verloor ooit een van hun kinderen en ging nu terug naar het land waar Miriam op 6-jarige leeftijd overleed: Albanië. Vader en moeder Maarten en Gerdien deden daar jarenlang zendingswerk en je voelde aan alles dat ze daar een heel vol leven hadden. Met vrienden in de kerk die ze nu weer in de armen sloten. Maar toch hing er ook de hele tijd een dikke lap aan trauma overheen. Alleen al terug zijn in het land waar je kindje overleed, laat staan op plekken komen waar ze nog vrolijk speelde alsof er niets aan de hand was; dat is natuurlijk onvoorstelbaar moeilijk. Nog een pluspunt voor het programma: ook daar waar het schuurt kunnen we dus gewoon mee blijven kijken.  

Dappere gezinnen

Uiteraard is dat niet alleen een dikke pluim aan de makers. Het ligt ook aan de dappere gezinnen die letterlijk de deuren naar hun leven openzetten, inclusief al het verdriet, trauma’s en de absolute chaos die er wel eens door de huizen heen raast. Naast de familie Blom, maakten dit seizoen natuurlijk ook de Cudoghams en de Wildemans indruk. Hopelijk blijven deze gezinnen nog heel lang in Een Huis Vol. Ik snap dat de makers af en toe rouleren, maar ik ben nu al zo aan deze drie gehecht, dat ze hopelijk nooit de roulatie verlaten!

Eén minpuntje

Als ik dan toch één minpunt zou moeten noemen: het was heel jammer dat – na vorig seizoen – ook deze keer de bekende en beruchte Buddenbruckjes ontbraken. Je weet wel, de in Duitsland wonende Limburgers bestaande uit vader, moeder, elf kinderen én een kleinkind. Dit gezin bracht altijd wat meer de lach, de absolute chaos, wat geruzie tussen de kids, maar ook heel veel liefde voor elkaar. Zo’n wat ‘rauwer’, minder net gezin miste nu wel een beetje.