Waar doen ze het van-familie Bogaart slaat terug: 'Mensen weten niet hoe hard wij werken'

Op een uitgestrekt historisch landgoed - waar onder meer het beruchte nazi-kopstuk Arthur Seyss-Inquart en wasmachine-familie Zanussi resideerden - voert een multimiljonair zijn eenden. De buitenlucht doet René Bogaart goed. Hij heeft genoeg aan zijn hoofd, niet in de minste plaats omdat vier productiebedrijven een reality-serie over hem willen maken.

Sinds deze zomer kan het hele land meegenieten van het dagelijks leven van de volkse ondernemersfamilie Bogaart, eigenaar van onder meer de Pavarotti-restaurants in Delft, Leidschendam, Zoetermeer en Den Haag. In het EO-televisieprogramma Waar doen ze het van laten ze zich samen met drie andere gezinnen in hun privéleven en in de portemonnee gluren. Hun huishoudbudget: 20.000 euro per maand.

Oneliners

De Bogaarts springen eruit, en niet alleen omdat zij met afstand de rijkste familie zijn. René’s directe manier van doen, moeder Sandra’s oneliners in de platte Voorburgse tongval en zes kinderen die door hun kokend ondernemersbloed allemaal werkzaam zijn in het familiebedrijf: het is voer voor een tv-hit.

Voeg daar een vermeend mensenetend varken dat gillende vrouwelijke gezinsleden achtervolgt aan toe, en de vermakelijke televisie maakt zichzelf. Meerdere partijen hebben de deur zelfs al opengezet voor een eigen reality-serie, à la Chateau Meiland.

In een goed belichte serre weet AD vijf Bogaarts te verzamelen voor een interview, waarin ze vertellen over hun kersverse landelijke roem. René, Sandra, zonen Joe (23) en Kim (20) en dochter Pam (17) doen wat ze het liefste doen: praten over hun bedrijf en met elkaar kibbelen.

Jullie waren al bekende gezichten in Voorburg en omstreken, merken jullie in het dagelijks leven al iets van de nationale aandacht die jullie nu krijgen?
René: ,,Zeker. We waren gisteren toevallig in Leiden en toen kwamen er van alle kanten mensen op ons af. Hier in de buurt kent iedereen ons al, dus we waren het op zich al wel gewend dat men ons aanspreekt. Ik houd van mensen, dus ik maak altijd een praatje.”

Kim: ,,Ik heb nu bij mijn zaak in Leidschendam dat vreemden me aanspreken alsof ze me al heel lang kennen. Dat is best gek, maar ook leuk. Soms roept iemand: hee, filmster!”

Pam: ,,Ik merk op school wel al dat iemand er af en toe een geintje over maakt, maar daar blijft het wel bij.”

Zagen jullie ertegenop om heel Nederland mee te laten kijken in jullie financiën?
René: ,,Enorm. We hebben heel erg zitten twijfelen. Niet alleen door het financiële gedeelte, maar of we überhaupt wel gefilmd wilden worden in ons eigen huis. Al drie keer eerder zijn we gevraagd voor zoiets, maar telkens vonden we de kinderen te jong. Nu hebben we na lang wikken en wegen toch besloten mee te doen. Het levert je als bedrijf natuurlijk ook geld op. Kijk naar Oos Kesbeke, de Augurkenkoning. Die heeft zijn bedrijf dankzij zijn serie veel meer omzet zien draaien.”

Aha, dus het was gewoon keiharde business.
René: ,,Dat niet alleen: we willen ook graag het imago van de horeca als geheel opkrikken. In Nederland lijkt dat een beetje het afvoerputje van de banenmarkt geworden, al helemaal sinds corona. Als je na je dertigste nog in de horeca werkt is er iets mis met je, zo lijkt het. Er zitten veel stigma’s op: onregelmatige uren, je verdient geen klap, noem maar op. Dat is niet zo. Vriendinnen van mijn dochter hebben universitair gestudeerd en die verdienen minder dan veel werknemers van ons bedrijf.”

Er worden nu huizen voor jullie gebouwd op het terrein, zodat jullie hier uiteindelijk weer met het hele gezin wonen. Ik ken genoeg mensen die absoluut niet zo dicht bij hun ouders zouden willen wonen.
Kim: ,,Wij zijn gewoon heel hecht als gezin. We werken samen, we sporten samen, wij als kinderen hebben zelfs veel dezelfde vrienden. Ik bel mijn moeder elke dag. Soms weet ik niet eens wat ik tegen haar moet zeggen.”

Sandra: ,,Ja, dat is soms ook wel een beetje vermoeiend. Dan ben ik druk en dan hangt hij weer met een vaag verhaal aan de lijn.”

René: ,,Toen Sandra en ik elkaar leerden kennen, zo rond ons 22ste, wist ik al snel dat ik met haar oud wilde worden. Zij moest nog even overtuigd worden, maar zodra dat voor elkaar was wilde ik een paar dingen met haar afspreken.”

,,Ten eerste dat we echt samen aan ons avontuur in de horeca wilden beginnen en ten tweede dat ik - als het ons gegund was - veel kinderen wilde. Ik kom uit een klein gezin en was altijd heel jaloers op vriendjes waar het lekker druk was thuis. Dat is ons gelukt. Toen ik dit landgoed kocht verklaarden San en de kinderen me voor gek: ze zeiden, straks woon je daar in je eentje. Maar nu zijn ze allemaal om. Zelfs de schoonzonen en -dochters kunnen niet wachten om in te trekken.”

Jullie staan te boek als een no-nonsense ondernemersfamilie waarin elk lid geacht wordt te werken voor zijn geld. Toch kan ik me voorstellen dat jullie ook wel eens als bevoordeelde rijkelui worden gezien. Krijgen jullie weleens zoiets naar je hoofd geslingerd?
Kim: ,,Op sociale media zie ik soms vervelende reacties voorbijkomen, maar dan zie ik daar weer allemaal mensen onder die het juist voor ons opnemen. Je leert er snel mee omgaan.”

René: ,,In dit programma is de rijke familie altijd het haasje. In ons seizoen valt dat eigenlijk wel mee. Ik denk dat het helpt dat we altijd erg gewoon zijn gebleven. Maar Sandra en ik krijgen al sinds we begonnen met ondernemen dat soort onzin over ons heen.”

Sandra: ,,Die mensen hebben geen idee hoe hard wij werken. We zijn zeven dagen per week aan het werk, we vieren kerst op 31 december. We zijn altijd bezig.”

René: ,,En we zouden het ook niet anders willen.”

Denken de kinderen daar ook zo over?
Kim: ,,Mijn vader probeerde me juist te overtuigen om op school te blijven, toen ik op mijn 16de wilde stoppen met school om te werken.”

René: ,,Ik dacht: werken kan altijd nog, eerst maar eens leren. Maar toen de leerplichtambtenaar langskwam voor een gesprek met Kim, stond hij binnen vijf minuten weer buiten. Dit is een geboren ondernemer, zo zei hij.”

Kim (glunderend): ,,En nog geen dag later tekende ik een 40-uurscontract.”

Pam: ,,Ik wil misschien wel wat anders gaan doen. Maar voor de zekerheid doe ik nu hotelschool. Daarmee kan ik aan de slag in het familiebedrijf, maar kan ik ook nog een vervolgopleiding doen.”

Even terug naar het programma. Van een lego-Titanic van een kleine zevenhonderd euro tot tropische vissen van honderden euro’s per stuk: elk detail van jullie uitgaven wordt uitgediept. Let je daarna meer op de centen?
René: ,,Voor mij was het een openbaring om eens in het huishoudboekje mee te kijken. Sandra loopt gewoon te gokken met ons geld! Loten kopen, Tikkies voor van alles aan de kinderen overmaken, noem maar op.”

Sandra: ,,Haha, betrapt!”

Kim: ,,Ja Pam die stuurt gewoon overal Tikkies voor, zelfs als ze even naar de supermarkt gaat. En dat terwijl ik op haar leeftijd al alles zelf moest betalen!”

Pam: ,,Jij werkte al op mijn leeftijd, terwijl ik nog naar school ga. En het mooiste is: ik ga hierna nog drie jaar studeren, dus dan blijf ik ook gewoon lekker Tikkies sturen.”

René: ,,Maar ja, het zet je wel aan het denken, want waar je hoeveel geld aan uitgeeft was voor mij niet echt belangrijk. Tijdens het programma werd ik voor het eerst gedwongen om daar naar te kijken en dat was wel interessant. Maar met uitgaven blijft het voor ons hetzelfde als met inkomsten: het is niet iets waar we heel erg mee bezig zijn. Wij doen gewoon wat we leuk vinden. Dan kan je zeggen: die heeft makkelijk praten met al zijn geld, maar het is echt zo.”

Waar Doen Ze Het Van kijk je terug via NPO Start.