Rob Goossens: ‘Weet André Hazes zijn nieuwe koers vol te houden?’

Het eerste dat studenten Sociologie leren, is dat mensen zich anders gaan gedragen als je ergens met een notitieboekje bij gaat zitten. Tijdens het kijken van André Hazes: Crossroads moest ik daaraan denken. Want op sommige momenten leek het wel alsof de camera, zelfs op momenten van totale gekte, de zanger nog een béétje normaal hield.

'Het ultieme dieptepunt'

Op het ultieme dieptepunt van Andrés gesteldheid treedt hij op in België. Eén nummer hoeft hij maar te doen en de muziek staat op band. We zien hoe hij zich als een vreselijke eikel gedraagt richting alles en iedereen, inclusief neef en beste vriend Djarno. Dan draait hij zich naar de camera en komt er iets rationeels in hem naar boven. “Ik háát dit”, verklapt hij. Het is een van de fascinerendste momenten uit de vijfdelige serie, die een uniek inkijkje biedt in zijn hoofd. André veert op als mensen zijn muziek woordelijk kennen tijdens optredens en grijpt mede daarom veel terug naar repertoire van zijn vader, zo leren we. Tegelijkertijd krimpt hij ineen als weer eens iemand klaagt dat het nooit zo goed is als wat de oude Dré vroeger liet horen.

'Iedereen zou knettergek worden'

Die twee tegengestelde emoties zijn permanent aanwezig. Van zo’n mentale achtbaan zou iederéén knettergek worden. Toch voel je op zo’n moment als in België: hoe hij de weg ook kwijt is, die camera houdt hem in de buurt van het rechte pad. Zoals de camera op zijn snufferd tijdens het bekijken van alle beelden hem ook dwingt om na te denken wat hij er nou zélf van vindt. Gebrek aan kritische zelfreflectie - een nogal vaak voorkomend gebrek in de entertaimentwereld - heeft hij duidelijk niet. Dat bewijzen de veelbetekenende blikken in de camera wel als hij weer eens iets doms heeft gedaan.

Nieuwe koers

De belangrijkste vraag die overeind blijft, is of André zijn nieuwe koers weet vol te houden. Niemand kan daar antwoord op geven. Maar Crossroads voelt wel als een geruststelling. Djarno lijkt me een fantastische vriend. Bandleden Davy, Micky en Marcel zijn uit het juiste hout gesneden. En dan is er nog Robin, zijn zangcoach, die het beste doorhad dat er iets goed mis was en de zanger daar ook op durfde aan te spreken.

Zangcoach Robin

Mocht André onverhoopt toch weer de weg kwijtraken, dan hoop ik één ding: dat hij niet aan John Ewbank vraagt om op te schrijven hoe hij zich eigenlijk voelt, maar dat hij zich herinnert wat een geweldige baken Robin is. Er zullen vast nog wel gekke dingen in zijn leven gebeuren - daar is hij misschien ook wel een Hazes voor - maar met zo’n zangcoach zijn de tijden van grote zorgen in ieder geval voorbij.