Rob Goossens: 'Ik ben ontzettend blij met het succes van Het Fluitlied'

Geen succes

Ter verdediging van mezelf: er zijn tot nu toe maar weinig series op Prime Video uitgezonden waar veel mensen het over hadden. Oké, The Rings of Power maakte de tongen wel los. Daar heeft Amazon dan ook bijna een half miljard dollar aan uitgegeven. Maar de Nederlandse versie van Modern Love? Killer Camp? Tough as Nails dan? Telkens bleef het ijzingwekkend stil.

Soms onterecht, want de spelshow Killer Camp is mooi gemaakt en de moeite van het kijken zeker waard. Maar vaker is het uitblijvende succes goed te begrijpen. Modern Love is mij bijvoorbeeld veel te elitair. Tough as Nails probeert juist het tegenovergestelde: daarin gaan mensen uit praktische beroepen de strijd met elkaar aan. Ik begrijp totaal niet dat er een Nederlandse versie van het programma moest worden gemaakt. Vroeger zou Discovery Channel gewoon de Amerikaanse versie hebben aangekocht en deze met ondertiteling de buis op knallen. Nu is dat anders. In de wanhopige pogingen van buitenlandse streamers om de Nederlandse kijker te bereiken, is dit ineens acceptabele televisie. Alleen kijkt er geen hond naar en de spaarzame kijker vindt het helemaal niks.

Het Fluitlied

Misschien is het daarom wel dat ik zo ontzettend blij was met het succes van Het Fluitlied uit Last One Laughing. Mocht je nou tot de paar mensen behoren die niet weten waar ik het over heb, dan heb je pech: het is onmogelijk om uit te leggen wat er nou zo grappig is aan een komiek, Bas Hoeflaak, die zingend aankondigt dat hij een stukje blokfluit gaat spelen. 

De tekst gaat verder onder de video

In het programma wordt een groep comedians zes uur lang opgesloten in een ruimte. Ze moeten de anderen aan het lachen maken, terwijl ze zelf nog niet eens een mondhoek laten opkrullen. Henry van Loon, Stefano Keizers en Soundos El Ahmadi deden mee. Maar het was Bas Hoeflaak met zijn legendarische Fluitlied die ervoor zorgde dat het programma een miljoenenpubliek bereikte.

Harde eis

Zo blijkt maar weer: dure dingen hoeven niet altijd leuk te zijn, en leuke niet altijd duur. Want ik kan je verzekeren: in televisietermen kost Last One Laughing geen drol om te maken. Toch is het verreweg het leukste Nederlandse programma dat ik tot nu toe op een buitenlandse streamingdienst heb gezien. Iets zegt me dat de makers hier ook zelf meer plezier aan hebben beleefd dan de makers van Tough as Nails. Het lijkt me gezond als de buitenlandse streamingdiensten dat vanaf nu als harde eis stellen voor al hun programma's: heb het leuk. Dan volgt de kijker vanzelf.