'Mia Threapleton lijkt sprekend op moeder Kate Winslet - en is net zo talentvol'

Ze is pas 24, maar nu al indrukwekkend: Mia Threapleton. De naam doet misschien nog geen belletje rinkelen, maar dat gaat veranderen. Ze is de dochter van niemand minder dan Kate Winslet en heeft nu al een hoofdrol te pakken in The Phoenician Scheme, de nieuwe film van Wes Anderson. Geen klein bijrolletje, geen voorzichtig begin – meteen in het diepe.

Interviews in Cannes

En ik mag haar spreken. Dat klinkt eenvoudig, maar in Cannes werkt het net even anders. Een interview bemachtigen betekent laveren tussen Nederlandse pr-dames, Amerikaanse managers, studiobazen en nog meer pr-dames. Het is een soort hindernisbaan van goedkeuringen, maar uiteindelijk kreeg ik groen licht.

Vooraf krijg ik toegang tot een privéscreening – een besloten vertoning speciaal voor de pers met interviewrechten. Rondbazuinen dat je erbij bent, is uit den boze. Laat staan iets delen op sociale media, meldt de aanwezige pr-dame nog maar eens. Cannes is glamour, maar vooral ook protocol.

Marriott in Cannes

Het gesprek zelf vindt plaats in het Marriott aan het Croisette. Ik heb veel hotels gezien, maar als er één bestaat dat er alles aan doet om je te laten voelen dat je slechts te gast bent, dan is het dit hotel wel. Van de metershoge hal tot de kroonluchters die de zwaartekracht tarten – hier hangt luxe als een parfum in de lucht. Het blijft overweldigend.

Na wat verwarring bij de lift – want uiteraard mag je hier niet zonder begeleiding naar boven – kom ik aan bij een suite op de bovenste verdieping, die is omgetoverd tot wachtkamer voor pers. Ik stap even op het balkon en kijk uit over de Croisette. Het is het eerste moment sinds dagen dat ik echt om me heen kijk. En ja: wat is Cannes toch mooi. Warm. Druk. Vol mensen - het ultieme festivalgevoel.

Mia, het evenbeeld van Kate Winslet

Dan word ik opgeroepen en naar mijn stoeltje in de gang gebracht, waar ik opnieuw mag wachten totdat ik een nieuwe hotelkamer in mag waar Mia zou moeten zijn. Maar onderweg bots ik tegen haar aan. “Merel, right? Let’s start the interview while we walk”, zegt ze met een glimlach.

Mia is beleefd, charmant, intelligent – en een evenbeeld van haar moeder. Niet alleen qua uiterlijk, ook haar accent, de zorgvuldige formuleringen, die charmante blik. Haar glimlach, mimiek. Die ogen. Even schiet door mijn hoofd dat deze dame is opgegroeid met Hollywood-royalty, en dankzij haar beroemde bloed vast terughoudend zal zijn. Maar Mia verrassend open. We praten over haar jeugd, het leven als ‘de dochter van’, en het werken met grootheden als Tom Hanks, Bill Murray en Bryan Cranston - of zoals zij hem steevast noemt, “Walter White”.

Over haar eerste keer in Cannes: “Eerlijk? Ik ben compleet overweldigd. Ik denk steeds: oh mijn god, dit is echt? Ik heb hier altijd van gedroomd, maar dat ik hier écht zou zijn? Nee. En straks die première… ik denk alleen maar: val niet. Val niet van die trap. Heb jij dat ook nog steeds - dat Cannes zo overweldigend voelt?” Ik lach.

Mia is pas net begonnen. Maar als ze dit volhoudt – hoofd koel, voeten op de rode loper, en niet struikelt op die loper – dan kan die naam ooit groter worden dan die van haar moeder.