Merel gaat terug naar de videotheek: 'Ik dwaalde urenlang rond in het gigantische aanbod'

De heerlijke sfeer van de videotheek

Iedere vrijdag trok ik eropuit om die ene film te bemachtigen. De keuze was een avontuur op zich. Ik had eindeloze discussies met vriendinnen over welke film we gingen kijken. We dwaalden urenlang rond in het gigantische aanbod. Scheefhangende filmposters sierden de muren. Een mysterieus rood gordijn schermde een gedeelte van de winkel af. Daar zochten vieze mannetjes in alle discretie hun pornofilms uit. Hopend dat ze geen bekende tegenkwamen. De geur was een mix van verweerd tapijt en de zoete lucht van snoep op de toonbank. Daarachter stond een verveelde tiener die er acht uur per week doorbracht om genoeg geld te verdienen voor sigaretten.

Dikke boetes

Zodra je de film had gehuurd, was het avontuur nog niet voorbij. Videobanden moest je terugspoelen om torenhoge boetes te voorkomen. En op tijd terugbrengen was een must. Was je te laat, dan ging de geldklok tikken. Zo heb ik een keer veertig euro afgetikt omdat ik geen afscheid kon nemen van Hugh Grant in Notting Hill.

Netflix 

Nu ik tegenover het gebouw sta, zie ik niets meer terug van mijn geliefde videotheek. Waar vroeger filmposters hingen, zie ik nu plaatjes van huisdieren. De geur van tapijt en snoep heeft plaatsgemaakt voor het aroma van hondenkoekjes. Eenmaal thuis vraagt mijn vriend wat ik vanavond wil kijken. “Doe maar wat”, antwoord ik. We zetten gedachteloos Netflix aan.

Reageren? Graag!
merel.van.baal@dpgmedia.nl
Volg Merel ook op Twitter: @MerelvBaal