Bizarre film met Adam Driver laat publiek in Cannes geschokt achter: 'Een slechte acid trip'

Als er één ding is dat het Filmfestival van Cannes echt kenmerkt, is het wel het applaus. Na iedere première staat er een medewerker klaar met een stopwatch om bij te houden hoe lang iedereen blijft klappen. Hoe langer het applaus, hoe groter het succes van de film, zo wil de legende. De nieuwste film van Francis Ford Coppola, genaamd Megalopolis, kreeg een staande ovatie van maar liefst tien minuten. Dat moet wel betekenen dat het een meesterwerk is, toch? Nou, daar dachten de journalisten in mijn zaal heel anders over. Terwijl de filmsterren en VIP’s hun handen stuk klapten, klonk er bij ons boegeroep.

Megalopolis van Francis Ford Coppola

Megalopolis is het levenswerk van Francis Ford Coppola. Werkelijk niemand geloofde in de film, en dus heeft hij er 120 miljoen dollar van zijn eigen geld ingestoken. Hij noemt het zelf een epische Romeinse tragedie in het decor van hedendaags Amerika. Met Adam Driver als Caesar, een genie met wilde ideeën over de toekomst, en een verhaallijn die ergens tussen Shakespeare en een koortsdroom zweeft. Caesar heeft grootse plannen voor de toekomst, maar botst voortdurend met de burgemeester, wiens dochter toevalligerwijs ook nog eens Caesar's geliefde is. Terwijl zij over de macht vechten, komt het volk in opstand. Megalopolis combineert citaten van Hamlet en Marcus Aurelius met een voice-over die mijmert over tijd, en flamboyante nepo-babies die losgaan in het uitgaansleven.

Hallucinerende acid trip

Tijdens het zien van de film voelde ik de hele zaal in shock raken. Onzeker keek iedereen elkaar aan: zien we allemaal hetzelfde? Heeft iemand iets in ons drankje gedaan? Tegen het einde komt er een man de bioscoopzaal inlopen. Hij gaat voor het scherm staan en begint te praten tegen de personages op het witte doek. “Oh nee, het is ook nog eens interactief,” schiet er door mijn hoofd. De journalist naast mij pakt mijn arm vast. 'Help', lees ik in zijn ogen. Wat we zagen was zo verknipt dat het leek alsof Coppola per ongeluk een overdosis aan pijnstillers had genomen. Dit is wat er zou zijn gebeurd als Shakespeare een spuit heroïne in zijn arm had gezet. De ene scène was nog absurder dan de andere, en tegen het einde van de film begon ik te denken dat ik misschien ook maar iets hallucinerends had moeten nemen om de film door te kunnen komen. Het was alsof een groep theaterstudenten op een slechte acid trip was gestuurd met een budget van 120 miljoen dollar.

Boegeroep

Toen de film eindelijk voorbij was, begon het boegeroep. Pijnlijk, vooral omdat de aftiteling net begon met de boodschap dat de film was opgedragen aan Coppola's vrouw, die een maand geleden was overleden. Wanneer we de zaal uitlopen, verzamelt de Nederlandse pers zich bij de uitgang. Of iemand iets nuttigs weet te zeggen? We kijken elkaar zwijgend aan. Laat ik het zo zeggen: ik zou er nooit tien minuten voor applaudisseren.