'Love Actually kan écht niet meer, en toch kijk ik het iedere Kerst opnieuw'

"Love Actually hè, dat kan dus écht niet meer”, zegt mijn puberende buurmeisje tegen haar vriendinnen, terwijl ze een hijs neemt van haar sigaret. “Die president van Engeland die z’n secretaresse doet, ouwe smeerlap. En echt iedereen is wit!” Helemaal ongelijk geef ik haar niet. De cast van Love Actually is ook bijzonder wit. En hetero. En ja, sommige liefdesverhalen zijn stukken minder romantisch als je ze anno nu opnieuw bekijkt. Vooral Hugh Grant als premier die zijn medewerkster (die constant dik wordt genoemd) uit jaloezie laat overplaatsen, zou direct naar HR worden gestuurd en Alan Rickman, die een affaire begint met zijn secretaresse, zou door Yvonne op Insta door de mangel worden gehaald. Toch wil ik de Love Actually-shaming een halt toeroepen.

Friends en Bridget Jones

Vergeet niet dat de film 20 jaar geleden gemaakt is. Mocht dit verhaal in 2023 verschijnen, dan zou ik wel verwachten dat er op z’n minst één homo-stel in zit. Maar je kunt zo’n film niet beoordelen naar de maatstaven van nu. Zo is ook Friends te wit en te hetero, en wat dacht je van de fatshaming in Bridget Jones? Kan anno 2023 écht niet. Toch vind ik ze geweldig, net als Love Actually. Ik smul ieder keer opnieuw van een dansende Hugh Grant, huil tranen met tuiten als Emma Thompson achter de affaire van haar man komt en krijg kriebels in mijn buik als dat kleine jongetje door de luchthaven rent om zijn liefde te betuigen.

'Is dat niet waar Kerst om draait?'

Vergeet even de diversiteitboxen die moeten worden aangevinkt, de politieke incorrectheid van de verhaallijnen, besef dat het 20 jaar geleden
is gemaakt en vooral: durf te genieten. Love Actually geeft mij het ultieme geluksgevoel. En is dat niet waar kerst om draait?

Reageren? Graag!
merel.van.baal@dpgmedia.nl
Volg Merel ook op Twitter: @MerelvBaal