Jurre Geluk over Je Zal Het Maar Hebben: ‘Positieve voert de boventoon’

Dan belt hij zijn vriend of praat nog even na met het team, drinkt een biertje met ze. “We drinken tijdens de opnamen vaak ook al met de deelnemers, dat scheelt”, lacht hij. “Maar dat ventileren hebben we allemaal wel even nodig.” 

Niet zielig

Dit is alweer het 22ste seizoen van het programma. Je kunt je afvragen: raken de opzienbarende ziektes niet eens een beetje op? “Er zal na ruim twintig jaar vast wel eens iets voorbijkomen dat je al kent. Maar we zenden de eerste aflevering niet voor niets uit op de Internationale Zeldzame Ziektendag, dat is omdat veel van wat je ziet in ons programma heel onbekend is. In de eerste aflevering volg ik Jowy (21), zij heeft het Cantú-syndroom waardoor ze veel overbeharing heeft; maar honderdvijftig mensen op de hele wereld hebben dat. En ik heb een tuinfeestje bij Damiano (19) en Serena (15), een broer en zus met Huntington, een ziekte die zelden voorkomt bij jongeren. Ik had daar nog niet van gehoord, maar het is ALS, Parkinson en Alzheimer in één, de hele bingokaart in één keer vol, zeg maar.” 

Met de broer en zus drinkt Jurre wat drankjes, hij maakt grapjes met ze. Ondertussen wordt voor de kijker duidelijk dat ze niet lang te leven hebben, hun oudere broer verloren ze al. Leed en lol gaan in dit programma hand in hand. “Ik zeg net dat draaidagen nooit zwaar zijn, maar eerlijk: die dag deed wel veel met me. In één oogopslag zie je: die zijn er slecht aan toe. Maar zij gaven zelf aan: wij willen niet zielig gevonden worden. Dus dan gooi ik dat gevoel ook overboord.”

Beetje gek 

Soms lukt je gevoel uitschakelen niet. Zo vertelt Jurre over Marie-Claire (uit aflevering 7), om wie hij, tot zijn schrik, moest lachen. “Zij heeft het foreign accent syndrome, een aandoening waarbij ze als ze moe of overprikkeld is een accent krijgt. Voor haar heel vervelend. “Zet me in de Vogel Rok en ik kom er gegarandeerd Vlaams uit”, zei ze. “Dus wij naar de Efteling en ja hoor daar kwam ze, uit de achtbaan”, Jurre zet zijn zachtste G in: “Allez, zeg.” Aan het eind van de dag leek het wel Russisch wat ze sprak en barstte ik in lachen uit. Vroeger had ik me daar lang lullig over gevoeld, nu omarm ik die gevoelens bij mezelf. Het zou ook vreemd zijn als niets me verbaast. En wat ik schattig vond, zij moest toen ook lachen. Omdat ze zelf ook weet dat het een beetje gek is.”

‘Nu stop ik er weer mee!’

Hoe is het nou echt om te leven met een bepaalde aandoening? Jurre doet altijd wel een poging het zoveel mogelijk te ervaren. In een eerder seizoen nam hij op een festival laxeermiddelen om een idee te krijgen van de ziekte van Crohn; en zat vervolgens de halve dag op een Dixi en met samengeknepen billen in de auto naar huis. 

Toch denkt hij er niet over deze ervaringen te skippen. “Ik merk dat mensen het echt waarderen dat ik in hun schoenen probeer te staan. Wat ik wel lastig vind, is zeggen: nu stop ik er weer mee. Want zij kunnen dat niet, het is hun realiteit. Ik stel dat moment ook altijd uit. 9 van de 10 keer zegt een deelnemer dan: ‘Jurre, hou er nu maar mee op’.”  Vijf seizoenen lang ziet Jurre allerlei ziektes en kwalen voorbijkomen: je kunt van minder hypochonder worden. Jurre heeft daar gelukkig geen last van. “Ik denk niet bij elk pijntje nu aan de raarste ziektes. Gelukkig maar, dat zou niet handig zijn bij dit programma.” Werkt het dan misschien andersom: kan hij elk griepje nu relativeren? Twijfelend: “Jaja, tuurlijk denk ik dan: het kan altijd erger.” Om vervolgens te lachen: “Nee sorry, dan vind ik mezelf nog steeds heel zielig. Ik blijf wel gewoon een man.”

Tekst: Mariska Schulte

Je ziet Je Zal Het Maar Hebben vanaf 28 februari op NPO 3, vanaf 21.30 uur.

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af!