Gerard Ekdom over The Greatest Night in Pop: 'Hangt van toevalligheden aan elkaar'

Op Netflix is er een muziek-docu verschenen waar ik het heel even over moet hebben. Het gaat om The Greatest Night in Pop, het verhaal achter de klassieker We Are the World. Keiharde porno voor de muziekliefhebber. De voorgeschiedenis is al een verhaal op zich.

Best verkochte single

In 1984 ziet Bob Geldof op de BBC een intens heftige documentaire over de hongersnood in Ethiopië. Hij twijfelt geen moment en pakt de telefoon om mensen op de been te brengen. Zo ontstaat Band Aid. Op 25 november 1984 komt de fine fleur van de Britse popmuziek bij elkaar in de Londense Sarm West Studios om de song op te nemen. Er is weinig tijd en de single moet voor kerst in de winkels liggen. Het resultaat is verbluffend. Do They Know It’s Christmas wordt de bestverkochte single in Engeland ooit. Tot Elton John dat record in 1997 verbreekt met Candle in the Wind. In Amerika is Harry Belafonte de initiatiefnemer. Hij vindt dat er ook vanuit de VS iets moet gebeuren. Lionel Richie en Kenny Rogers worden als eersten gebeld, Quincy Jones wordt gevraagd voor de productie. Lionel oppert om Stevie Wonder te bellen om te helpen schrijven, maar hij neemt wekenlang de telefoon niet op. Dus wordt het Michael Jackson die samen met Lionel de song schrijft. Op de avond van 28 januari 1985 is heel bekend Amerika in LA vanwege de uitreikingen van de American Music Awards, toevallig gehost door Lionel. Het gros van hen kan daarna meteen door naar de A&M Studios om in het geheim deze song in te zingen.

Fungeren als een psychiater

Ook hierbij hangt werkelijk alles van toevalligheden aan elkaar. Het nummer is pas in de nacht van 21 januari klaar, dus niemand weet wat hij of zij moet zingen. In de docu komen veel prachtige situaties bovendrijven. Artiesten die elkaar adoreren, brandjes die moeten worden geblust en Quincy Jones die als een soort psychiater fungeert. Want hoe krijg je Bob Dylan in hemelsnaam gemotiveerd om te klinken zoals hij moet klinken? Dan vraag je gewoon aan Stevie Wonder of hij zijn Dylan-imitatie kan doen! Dylan zingt uiteindelijk ná wat Stevie voordoet. De moeheid slaat toe en Bruce Springsteen is de laatste die zijn bijdrage mag leveren.

Emotionele Diana Ross

En wat is toch dat rinkelende achtergrondgeluid tijdens dat beroemde stuk waarin Huey Lewis, Cyndi Lauper en Kim Carnes naar het refrein toezingen? Het zijn de kettingen van Lauper, waarna haar vriendelijk wordt gevraagd of ze die af kan doen. Om acht uur ’s ochtends zijn de opnames van alle solopartijen voltooid, waarna Diana Ross emotioneel wordt omdat ze zich realiseert dat het zo’n bijzondere avond is geweest. Ze hoopt, zegt ze, dat het nooit zal ophouden. Wat een geweldige documentaire!