Gerard Ekdom over liedjes uit onze tijd: 'Meer toeval bestond niet'

De tijd. Hij gaat snel. Supersnel. De confrontatie met hoe oud een liedje inmiddels is, kan ronduit schokkend zijn. The Reflex van Duran Duran is dit jaar 40 jaar oud. Cotton Eye Joe van Rednex dit jaar 30 jaar. Maroon 5’s This Love van het succesalbum Songs About Jane viert z’n twintigste verjaardag. Gewoon even wat schokkende feiten. We grijpen terug naar liedjes uit ‘onze tijd’. Is de hunkering naar nieuwe muziek minder? Wat mij betreft niet. Zeker niet.

The Four Seasons

Maar men kijkt nou eenmaal graag terug. Johnny Hates Jazz zong in 1988 al Turn Back the Clock. R. Kelly zong er voordat hij in de cel belandde ook over in If I Could Turn Back the Hands of Time. Maar naar welk jaar moeten we terug? Als we ons moeten vastklampen aan The Four Seasons dan graag terug naar December, 1963 (Oh, What a Night). Of via Earth Wind & Fire naar ‘the 21st night of September’. Dezelfde maand werd bezongen door The Temptations in Papa Was a Rolling Stone. Wat niet veel mensen weten is dat deze klassieker oorspronkelijk werd uitgevoerd door de band The Undisputed Truth in 1972. Een jaar later leerde de wereld de versie van The Temptations pas kennen. Zanger Dennis Edwards was boos over het eerste couplet van het lied. ‘It was the third of September, that day I’ll always remember, ‘cause that was the day that my daddy died’. Het bizarre toeval wil dat Edwards vader daadwerkelijk op 3 september was overleden. Meer toeval bestond niet. Het nummer kent meerdere uitvoeringen. In de versie van Was (Not Was) werd het in 1990 een top 10-hit en drie jaar later scoorde George Michael er in een medley met Adamski’s Killer ook een hit mee. De band The Connells scoorden in 1995 slechts één hit met ‘74-‘75. Bryan Adams verlangde in 1984 terug naar de Summer of ‘69, waarmee hij in Nederland pas in 1990 succes had.

Prince

Er waren ook bands die ons meenamen naar de toekomst. Prince deed dat bijvoorbeeld in 1982 al door te zingen over een jaar dat ‘out of time’ zou zijn: 1999. Prince werd voor dit nummer muzikaal geïnspireerd door de intro van Monday, Monday van The Mamas and the Papas. Grappig genoeg werd Phil Collins er drie jaar later van beschuldigd dat zijn Sussudio best wel leek op 1999. Terwijl Prince dat weer ergens anders vandaan had gehaald.

Het refrein

Wanneer je het hebt over tijdmeldingen in songs is voor ochtendjocks 5 O’ Clock in the Morning van Godley & Creme een gevoelig onderwerp. Maar je kunt ook veel specifieker zijn. Chicago deed dat in 25 or 6 to 4. Deze song gaat over het proberen een nummer te schrijven, waarbij de titel verwijst naar een tijdstip. Toetsenist en zanger Robert Lamm schreef het en zocht naar een zin om het refrein af te maken. Hij keek op zijn horloge en kwam zo op de titel. Maar dat werd pas jaren later aan de grote klok gehangen!