Superguide logo

Gerard Ekdom over lastige muziekkeuzes als puber: ‘Die dingen waren pleurisduur’

Iedere week vertelt Radio 10-dj en muziekfreak Gerard Ekdom de mooiste verhalen over muziek. Deze week heeft hij het over muziekkeuzestress als puber in de jaren 90 en over stomme nummers die toch heel populair blijken te zijn.

Door Gerard Ekdom
Gerard Ekdom
© Mike van den Toorn/Veronica Superguide

Als puber begin jaren 90 was het soms best lastig keuzes maken in de muziek. De grunge kwam op, de dance maakte diverse ontwikkelingen door en ook van doorgewinterde artiesten kwamen interessante platen uit. Maar die dingen waren pleurisduur. De compact disc zou uiteindelijk goedkoper worden werd ons beloofd. Maar daar hadden we toen helemaal niks aan. 39,95 gulden per album. Zakgeld was een tientje en de bijverdiensten 25 gulden. Voordat je zo’n album bij elkaar had, kwam de volgende interessante alweer uit. Bovendien moest ik als discjockey ook handige keuzes maken, want ik had uiteraard ook gewoon veel hits uit de top 40 nodig. Albums schoten er vaak bij in omdat ik al die singletjes óók moest hebben.

Keuzestress

Maar soms werd het gewoon heel lastig om me in te houden in de platenwinkel. R.E.M. kwam met Out of Time, Lenny Kravitz met Mama Said en Massive Attack met Blue Lines. Bruce Springsteen flikte het in 1992 om tegelijkertijd Human Touch én Lucky Town uit te brengen. Fuck. Wat moest ik nu? Een ander dilemma veroorzaakte de band Guns ’n Roses. Die bracht in 1991 Use Your Illusion I & II uit. Twee albums tegelijk! Welke moest ik nou hebben? Op deel 1 stond November Rain en Don’t Cry (de originele) en Live & Let Die. Maar op deel 2 stond dus Knockin’ on Heaven’s Door, Yesterdays en You Could Be Mine. Ik besloot ze beide niet te kopen. Veels te duur. Een vriend van me had ze allebei en ik deed gewoon aan ‘lange-termijn-leen’: probleem opgelost! De songs op die albums zijn nog steeds onweerstaanbaar.

Goed voorbeeld

Op school had iedereen trouwens cassettebandjes van Appetite for Destruction. Daar stonden Paradise City en Sweet Child ‘o Mine op. Die laatste is weer zo’n heerlijk voorbeeld van een klassieker die er bijna niet was geweest. Net als bij The Rolling Stones met Satisfaction was er eerst de gitaarlick. Die vond Keith Richards gewoon niet goed. Mick Jagger wél en dus moest het worden opgenomen. De rest is muziekgeschiedenis.

Slecht nummer

Precies hetzelfde gebeurde bij Guns ’n Roses. Slash bedacht de gitaarriff terwijl hij maar wat in het wilde weg aan het spelen was. Hij vond het stom en wilde er niks mee doen, maar Axl vond het geweldig en spoorde hem aan het te blijven spelen. Gitarist Izzy Stradlin voegde er nog wat akkoorden aan toe en zo vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Volgens de autobiografie van Duff Mckagan vindt Slash het nog altijd het slechtste nummer van Guns ’n Roses. De tekst gaat overigens over Erin Everly, de dochter van Don Everly, een van de Everly Brothers. Axl en Erin hadden zo’n vier jaar verkering en trouwden in 1990 effe snel in Las Vegas. Maar amper negen maanden later was het alweer voorbij. Maar toen was deze song al in menig cd-speler terechtgekomen. Achttien miljoen keer om precies te zijn.

Wat anderen nu lezen