Superguide logo

Gerard Ekdom over fake-eindes: 'Hij was in slaap gevallen en dacht dat de band klaar was'

Iedere week vertelt Radio 10-dj en muziekfreak Gerard Ekdom de mooiste verhalen over muziek. Deze week heeft hij het over fake-eindes in liedjes: "Het nummer eindigt gevoelsmatig, maar daarna komt er met een heel orkest inclusief engelenkoor over je heen."

Door Gerard Ekdom
Gerard Ekdom
© Mike van den Toorn/Veronica Superguide

Niks is lekkerder dan wanneer je denkt dat iets leuks is afgelopen en het dan toch nog effe doorgaat. Dat geldt voor de muziek soms ook! Liedjes die stiekem nog doorgaan terwijl je al naar de platenspeler liep om de ­volgende op te gaan zetten. Daar zijn tal van voorbeelden van. INXS is een band die hun hits vaak even op pauze zette. Er zitten in New Sensation, Need You Tonight en in Never Tear Us Apart nogal wat pauzes, waarna de band de draad gewoon weer oppakt. Maar wat dacht je van George Michael met Faith, waarin hij na de zin ‘Wait for something more...’ toch nog een mooi einde maakt aan de song. De Zweedse band Roxette wist de spanning ook op te bouwen na een moment van pauze in hun allereerste wereldhit The Look.

Het einde van Elvis

In de laatste nummer 1-hit van Elvis Presley Suspicious Minds zit ook een fake-einde. De song was geschreven door ene Mark James, een zanger uit Memphis. Hij nam in 1968 de originele versie op maar die sloeg nergens op. Gek genoeg was het Elvis zélf die dit nummer hoorde in een opnamestudio in Memphis. Toevallig had Mark James daar een kantoor. Elvis kwam binnen en zei: “Ik wil dat liedje en ik wil die meisjes in het achtergrondkoor.” Diezelfde zangeressen hoor je overigens ook op In the Ghetto. Op een gegeven moment lijkt het alsof Suspicious Minds is afgelopen maar dan komt het toch weer terug, terwijl Elvis het refrein maar blijft herhalen en herhalen. Waarom dat op de plaat is gebleven weet niemand.

'De song was nog niet afgelopen'

Een ander mooi voorbeeld is Do You Love Me van Motowngroep The Contours. Vlak voor het einde is er een fade-out, waarna het nummer ineens weer terug knalt. Het verhaal gaat dat de techneut van Motown op de dag van de opname nogal wat sessies had gedaan en doodop was. Hij was schijnbaar in slaap gevallen en dacht dat de band al klaar was, dus deed hij de schuif naar beneden. Totdat hij in de gaten kreeg dat de song nog niet was afgelopen schoof hij de opnameschuif weer omhoog. Het bleef erin.

50 seconden langer

The Beatles hebben het ook vaker gedaan. Op de stereoversie van Helter Skelter duurt het nummer vijftig seconden langer. Ook in Hello Goodbye komt er na een kleine onderbreking nog het hele ‘Hela, hey hello-ah’-stuk. In 1995 v­erscheen de single Free As a Bird, met daarop postuum de stem van John Lennon. Na een pauze van een paar seconden valt Ringo in met een paar harde rammen op de snare, waarna het nummer nog doorgaat. Een van de allermooiste voorbeelden in het genre false endings is wat mij betreft Duncan Browne met The Wild Places uit 1978. Op 4:20 eindigt de song gevoelsmatig, maar daarna komt er nog anderhalve minuut met een heel orkest inclusief engelenkoor over je heen. Prachtig! Wel een absolute eendagsvlieg die Duncan Browne, want het bleef bij deze ene hit. Die overigens sinds dit jaar eindelijk op Spotify is te streamen.

Wat anderen nu lezen