Gerard Ekdom over aftellende artiesten: 'Bij Springsteen de tel kwijt!'

Aangezien ik na mijn muzikale reis naar Liverpool nog steeds een beetje in mijn Beatles-periode zit, draaide ik onlangs de elpee Revolver weer eens met daarop als opener het door George Harrison geschreven
cynische nummer Taxman. Het begint met ‘1-2-3-4’ en toen bedacht ik me ineens dat je dat wel heel vaak hoort. Aftellende artiesten? Ze zijn overal! En dan heb ik het niet eens over liedjes met die titel, zoals 1, 2, 3 van Len Barry, die overigens qua drums de basis legde voor Edwyn Collins’ monsterhit A Girl Like You.

Een, twee, drie, veertien

Laten we in de jaren zestig blijven met Sam The Sham & The Pharaohs en Wooly Bully, een nummer 1-hit uit 1965. Het begint meteen met aftellen: “Uno, Dos, One, Two, Tres, Quatro”. Half Engels, half Spaans dus. Iets dat de band U2 in 2004, herhaalde in de intro van Vertigo. Zanger Bono pakt het echter een tikkie anders aan. Hij roept: “Uno, dos, tres, catorce”, oftewel: een, twee, drie, veertien. Daar zijn een paar theorieën over. De eerste is dat Bono de mensen verwees
naar de Bijbel: eerste testament, tweede boek, derde hoofdstuk, veertiende vers: ‘En God zei tot Mozes: Ik ben die ik ben’. Een andere theorie is dat hij het deed omdat het album waar het op stond, How To Dismantle an Atomic Bomb, het veertiende U2-album was.

Snel uitgeteld

Maar er zijn meer legendarische aftelvoorbeelden. Wat dacht je van You Get What You Give van The New Radicals. Vlak voordat de song losbarst, telt zanger Gregg Alexander af. Hij was al wel behoorlijk snel uitgeteld, want nog voordat de tweede single van het album moest uitkomen, had hij de band al opgedoekt. Hij trok het niet om leadzanger/artiest te zijn. Hierna verdween hij volledig uit de spotlights, om vervolgens een paar dikke hits te schrijven voor artiesten als Texas, Ronan Keating, Santana en Mel C. Ook Prince telde heerlijk af in zijn nog dagelijks te horen wereldhit Raspberry Beret uit 1985. Hij telt na een paar maten af naar een liedje dat in eerste instantie best onschuldig klinkt. Maar Prince zou Prince niet zijn geweest, als er geen seksuele toespeling in zou zitten. De dame in dit nummer draagt namelijk slechts alleen dit hoofddeksel als het warm is. Meer niet.

De tel kwijt bij Springsteen

En Prince deed het vaker. Bijvoorbeeld op Baby I’m a Star van zijn hitalbum Purple Rain. De oorspronkelijke liveversie hiervan werd tegelijk met I Would Die 4 U opgenomen tijdens een concert op 3 augustus 1983, in Minneapolis. Hierna ging Prince de boel in de studio nog nabewerken, maar geinig om te weten dat de basis van die twee klassiekers op dezelfde avond zijn opgenomen. En dan is er nog de man die het meest aftelt van iedereen, voornamelijk bij concerten: Bruce Springsteen. Op het album Born in the USA telt hij voornamelijk af in het nummer Bobby Jean. Maar op zijn Live 1975-1985-box raken we de tel echt kwijt!