Gerard Ekdom: 'Op het North Sea Jazz-festival zijn de mensen zo gelukkig'

Het festivalseizoen is in volle gang en na een aantal corona-jaren, waarin werkelijk alles werd gecanceld, is het extra fijn om weer rond te struinen en naar toffe bandjes en topartiesten te kijken. Een van mijn favoriete festivals is al sinds jaar en dag het North Sea Jazz-festival in Ahoy Rotterdam. Ik weet niet wat het is, maar mensen die daar rondlopen zijn gelukkig.

Funky sets

Ze glimlachen, genieten van de muziek, praten daarna met een wijntje na over de optredens, kopen elpees en hebben hele schema’s van wat ze willen zien. Voor mij en mijn teerbeminde is het altijd een soort pre-vakantie. Alles komt daar op de een of andere manier samen. In 2012 vroeg de organisatie mij of ik het leuk zou vinden om een funky set te komen draaien op het dak, genaamd Tigris. Ik had destijds werkelijk geen idee wat er van me verwacht werd en ik begon een set samen te stellen, toen nog met cd’s. Ik had de tijd van mijn leven, want de mensen die stonden te dansen snapten het genre. Je kunt compleet de diepte ingaan daar. Obscure Prince-tracks worden juichend ontvangen! Als je Grandmaster Flash met The Message of Spanky Wilson met Sunshine of Your Love staat in te mixen wordt er keihard gefunkt. Daar op het dak draai ik wat ik helemaal nergens anders kan draaien.

Funken in de hitte

Afgelopen editie stond er een aantal grote namen, zoals Sir Tom Jones, Jill Scott, Lizzo, The Teskey Brothers, Seal en Marcus Miller, maar ik werd vooral enorm gegrepen door de nieuwe artiesten. Ik draaide al een paar maanden zangeres Olivia Dean met Dive op Radio 10. Zij verraste me met haar optreden op North Sea Jazz. Ik heb meteen haar album gekocht, waar ik nog een heel aanstekelijke song op vond: Ladies Room. Iemand die met zijn geest nog jaarlijks boven dit mooie festival hangt, is Prince. Die komt hoe dan ook altijd wel ergens terug. Een van de vroegere bandleden van Prince, MonoNeon, trad op en ik stond erbij en sloeg stijl achterover. Een waanzinnige bassist in een soort skipak, met skibril en muts op, stond me toch een partij te funken. En dat terwijl het bokheet was.

Een ode aan Tina Turner

Last but not least was ik ernstig onder de indruk van de band Gabriëls. In de coronatijd stuitte ik op het geweldige nummer Love and Hate in a Different Time. De zanger van deze band is Jacob Lusk. Hij deed in 2011 mee aan American Idol en zong al in het achtergrondkoor bij Diana Ross en Gladys Knight. Niet de minsten! Hij komt op in een smoking met een soort priestergewaad eroverheen en zingt werkelijk de sterren van de hemel. Een vette ode aan Tina Turner, een geweldige cover van Soul II Souls Back to Life en uiteraard die fantastische eigen songs, waaronder Glory. Ik stond er met open mond te kijken en te genieten. Het was weer een prachtige editie!