'Het begrip voor uitkeringstrekkers is na Rutger Castricum's docuserie ver te zoeken'

Vier afleveringen vulde Rutger Castricum voor omroep POWned met verhalen van mensen die 'hun hand ophouden' bij de overheid. Wie zijn deze bijstandstrekkers en vooral: wat is hun verhaal áchter de uitkering? In Rutger en de uitkeringstrekkers probeerde de journalist dáár achter te komen. Waar de presentator in de eerste aflevering vooral non-verbaal duidelijk maakte wat-ie van deze 'uitkeringstrekkers' vindt, steekt-ie in de laatste aflevering zijn mening niet meer onder stoelen of banken.

Issues in Rutger en de uitkeringstrekkers

Yogaliefhebster en gescheiden moeder Netty neemt de presentator mee voor een rondje om haar huis. Na een heftige breuk, problemen met haar kinderen én het feit dat ze zich veel te vaak ziek meldde op haar werk, leeft Netty nu al negen jaar van een bijstandsuitkering. "Ik was te snel en te enthousiast, ik wilde te veel. Dat lukte gewoon niet. Ik moest eerst mijn eigen problemen aanpakken." Of dit betekende dat ze té goed was en ze daarom op haar werkplek afgeremd werd om niet te gaan werken, wilde Rutger weten. "Een baan vinden kan ik als de beste, er een houden dan weer niet."

Meer empathie krijg ik niet in Rutger en de uitkeringstrekkers

Als de vierdelige docuserie van de rechtse journalist bedoeld was om meer empathie te krijgen voor mensen die een uitkering ontvangen, is dat niet gelukt. Het helpt daarbij niet mee dat ervoor is gekozen om zowel de verhalen van mensen die chronisch of psychisch ziek zijn - denk aan de politieman met PTSS of Tomek die na een duikongeluk volledig verlamd raakte - te vermengen met mensen die vinden dat vijf dagen per week werken 'sowieso niet gezond' is. En dan heb ik het niet over ouders die hun kind minder of niet naar de opvang brengen.

Een beetje paranormaal

"Dat is bijna een beetje paranormaal, wat jij nu beschrijft", haakt Rutger ondertussen in op de uitleg van Netty over haar gave herinneringen als baby te hebben. Kritiek die ze net zo makkelijk weer van zich afslaat. "Zo kan je het noemen, ja."