Gaza speelt hoofdrol tijdens filmfestival in Cannes: 'Beveiliging strenger dan ooit'

Ik kijk mijn ogen uit hier in Cannes. Alles glimt, alles beweegt, alles is mooi – of doet in elk geval zijn best. Op de Croisette struikel ik over jurken die meer onthullen dan verhullen, hakken die smeken om EHBO, en zonnebrillen zo groot dat je je afvraagt of ze niet stiekem satellietsignalen opvangen. De één paradeert in Dior, de ander in een doorschijnend gevalletje van Shein - het zelfvertrouwen is in beide gevallen even indrukwekkend.

Het is een zintuiglijke achtbaan, zoals elk jaar. Maar dit jaar hangt er iets anders in de lucht. Iets zwaars. Iets wat je niet op Instagram ziet. Want tussen de palmbomen en paparazzi lopen nu ook talloze gewapende soldaten. Politie te paard. Honden met een missie. Agenten die auto's controleren op bommen. De beveiliging is strenger dan ooit.

Beveiliging Cannes

Wil je het Palais des Festivals binnenkomen, dan voelt het alsof je door de douane van Schiphol gaat. Tassen worden geopend, poortjes, scannen, fouilleren - ik onderga het allemaal. Deze ochtend werd ik ook even besnuffeld door een politiehond. Ik weet zelf ook wel dat ik niks dreigends bij me draag, maar fijn is anders. Terwijl ik het Palais inloop, wordt ik door de bewaking in het Frans aangesproken. Ik heb blijkbaar iets vreemds in mijn tas. Nu spreek ik best een woordje Frans, maar nu heb ik echt geen idee wat hij bedoelt. Het blijkt om de bananenschil te gaan. Ik leg de verbaade beveiliger uit dat ik die zojuist heb opgegeten, maar simpelweg nog geen prullenbak ben tegengekomen. 

Gaza

Het lijkt hier en daar wel een beetje overdreven, maar die beveiliging is er niet voor niets. Die is er voor films zoals Put Your Soul on Your Hand and Walk, de documentaire van Sepideh Farsi die vandaag in première ging. Een film die laat zien waarom het festival op scherp staat. De film volgt het leven in Gaza, gezien door de ogen van Fatima Hassouna – een 25-jarige fotojournalist die via videogesprekken haar dagelijkse realiteit deelde met Farsi. Een dag nadat bekend werd gemaakt dat de film naar Cannes zou gaan, kwam Fatima om het leven. Ze werd, samen met tien familieleden, gedood bij een Israëlisch bombardement.

Wanneer ik daar in de zaal zit, voelt het toch anders dan het bezoek aan een andere voorstelling. Waar bij mijn vorige film – Dossier 137, over de gelehesjesrellen in Parijs in 2018 – het publiek volop riep, lachte en schreeuwde, is het nu doodstil.

Robert de Niro en Trump

Politiek en film zijn hier op het festival natuurlijk altijd verweven. Het is niet voor niets dat Robert De Niro, tijdens het ontvangen van de Erepalm, fel uithaalde naar Trump: “In mijn land vechten we als gekken voor de democratie die we ooit als vanzelfsprekend beschouwden”, zei de acteur. “Dat raakt ons allemaal hier, want kunst is de smeltkroes die mensen samenbrengt – zoals vanavond. Kunst zoekt naar waarheid. Kunst omarmt diversiteit. Daarom is kunst een bedreiging.”

Morgen ga ik niet naar films over protest, oorlog en politiek, maar naar Eddington, een western met Joaquin Phoenix, Austin Butler en mijn persoonlijke favoriet Pedro Pascal. Iets luchtigers – en toch het meest begeerde ticket van het festival. Eén ding weet ik zeker: de beveiliging is niet voor hen.

Luister hieronder naar De Datingcast: Married at First Sight, dé podcast die je elke week bijpraat over alle liefde en het ongemak in MAFS!