Expeditie Robinson: 'Nicolette heeft eigenlijk ook een finaleplaatsje verdiend'

Geen ingewikkelde proef, een bloedstollend duel op Afvallerseiland óf tranentrekkende Eilandraad kan er tegenop: de beruchte eetproef in Expeditie Robinson. Dit seizoen is inmiddels meer dan drie maanden oud en al die tijd wacht ik met smart op het moment waarop de kandidaten de tanden in smerige gerechten mogen zetten. Het bewijst namelijk dat een Robinson zijn niet alleen is gebaseerd op fysieke kracht, maar ook op wilskracht. Er is immers heel wat voor nodig om het ‘feestmaal’ te verorberen dat het naderende einde van Expeditie Robinson betekent. Ook dit jaar was ik bepaald niet teleurgesteld, want Ilse, Mark, Jochen en Guido konden hun lol op. Mits ze dol waren op orgaanvlees, kippenpoten of vissenogen, dan.

Een waar feestmaal

Ik vermoed dat er voor mij nooit een hongergevoel gaat opwegen tegen het vooruitzicht op een feestmaal van dit soort 'voedsel' en dat is niet omdat ik geen vleeseter ben. De kans dat ik in een dergelijke situatie terechtkom waar het orgaanvlees uit mijn mondhoeken druipt acht ik niet groot, maar de halve finalisten van Expeditie Robinson moesten eraan geloven. Natuurlijk hadden ze een fantastische beloning in de vorm van een finaleplek in het vooruitschiet, maar de gretigheid waarmee de survivallers het eten te lijf gingen vond ik behoorlijk bewonderingswaardig.

Nicolette hoort in de finale

Op het moment dat Jochen het sap van het vissenoog nog op zijn bovenlip had zitten en Ilse haar maaginhoud dramatisch in de bosjes leegde, protesteerde mijn maag behoorlijk. En dat was gewoon veilig vanaf de bank, zónder de geur die er ongetwijfeld tijdens de eetproef vanaf is gekomen... Hoe zou presentatrice Nicolette zich gevoeld hebben? Zonder blikken of blozen controleerde zij de opengesperde monden op restjes sap of stukken kippennagels: daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Wat mij betreft had zij óók een finaleplaatsje moeten bemachtigen.

Een cruciaal moment in Expeditie Robinson

Sowieso realiseer ik me nu na al die jaren pas hoe belangrijk de rol van Nicolette in Expeditie Robinson eigenlijk is. Een seizoen zónder haar kan ik me oprecht niet voorstellen. En eerlijk is eerlijk: Art Rooijakkers floreert slechts onder de vleugels van zijn blonde collega. Bij individuele proeven doet hij het best aardig, maar er is wel een reden dat Nicolette de beruchte eetproef voor haar rekening nam.

De finale wordt allesbepalend

Ik zie Art nog niet met een stalen gezicht de survivallers aanmoedigen om toch vooral een éxtra hap van die geitenbal te nemen of nog even door te drukken met dat kippenvoetje. Nee, er is er maar één die op haar plaats is op zo’n cruciaal moment en dat is Nicolette Kluijver. Ik kan niet wachten om haar Willem, Iris en Guido naar de eindstreep te zien coachen.