Eindelijk duidelijkheid over Titaneneiland in Expeditie Robinson: 'Kan mezelf wel voor mijn kop slaan'

Als je niet van klagende mensen houdt, dan is het niet aan te raden om Expeditie Robinson aflevering zes te kijken. Althans: de eerste helft dan, want niet alleen werd juice koning Farja zoals altijd weer strontchagrijnig wakker, ook zijn royalty collega Justine Marcella had de hele nacht niet geslapen van de regen. "Ik ben niet meer warm geworden", meldde ze de ochtend erna. In de zeiknatte regen de nacht moeten doorbrengen: ik doe het ze niet na.

Alle empathie verloren

Toch vraag ik me ieder jaar weer bij een aantal verdwaalde kandidaten af of ze ooit eerdere seizoenen van Expeditie Robinson hebben bekeken. Justine in ieder geval niet, want die hield het, nadat ze eerst nogal dramatisch over een wortel was gevallen - "nee hoor, het gaat wel!" na de helse natte nacht voor gezien. "Mijn hersens koken, ken je dat gevoel? Mijn lichaam geeft het op, maar ik heb wél aan mijn familie kunnen laten zien dat je altijd moet doorzetten", concludeerde ze tevreden. Om vervolgens naar haar achtergebleven kampgenoten te schreeuwen dat ze vooral niet moeten opgeven.

Een poosje doorgezet heeft ze heus wel, maar na haar compleet afgezaagde speech over 'girlpower' en "wij vrouwen moeten elkaar steunen" van een aantal weken geleden, ben ik al mijn empathie voor haar helaas verloren. The zeroes called, ze willen hun opvattingen terug. Bovendien hebben ze je totaal niet geholpen in het spel.

Opperhaantjes op Titaneneiland

Enfin: na alle klaagzangen over kou, regen en honger - Timor was van de ellende al bijna aan een hagedis begonnen - werden we éindelijk uit ons lijden verlost over dat verschrikkelijk onduidelijke Titaneneiland. Inderdaad, de plek waar opperhaantjes Thomas en Kiran al vanaf dag één rond paradeerden en eigenlijk wel hartstikke op hun plek waren. Al vraag ik me bij die laatste af wat er precies zo 'titaan' achtig aan hem is. Ik denk immers dat er minder dominantie aan de windsurfer kleeft dan mensen denken. Dat een man super fit is en ook nog eens lang, maakt hem nog niet per se tot een haantje. Deze haast prehistorisch aanname hoort bij het 'wij vrouwen tegen de rest' hoekje van Justine. Expeditie Robinson 2024 zit er echt vol van.

Een nieuwe dynamiek

Volgens Art huilde de hemel omdat we na al die weken dan éindelijk afscheid kunnen nemen van dit eiland en zelf heb ik ook een traantje gelaten. Van pure opluchting dan, dat nu eindelijk duidelijk is waar de mannen naar toe gaan. En waar die voorwerpen zoals de zandloper precies voor dienen. Maar ik kan mijzelf wel voor mijn kop slaan dat ik niet had doorzien dat deze kerels de teams uiteindelijk door elkaar gingen husselen waardoor er een complete nieuwe dynamiek ontstond.

Eentje waar Sergio niet al te lang van heeft mogen genieten, maar de revanche zal zoet zijn als-ie weer terugkeert van Wraakeiland. Dat die kans er in zit, schat ik best hoog in,

Zoals gezegd moeten ze nu gaan waarmaken waarom ze precies op een voetstuk zijn gezet, maar daar heb ik dan weer geen twijfels over. Ik zet in ieder geval voorlopig ál mijn stemmen in op Kiran.