Superguide logo

Eerste halve finale Songfestival: ‘Die kunnen beter meteen het pand verlaten’

Veronica Superguide’s online eindredacteur Robin Heerkens – al jaren obsessief Songfestivalfan - heeft de ballen verstand van muziek. Toch geeft hij in dit stuk zijn ongezouten commentaar op alle optredens in de eerste halve finale.

Door Robin Heerkens
Eurovisie Songfestival 2023
© NPO 1

1. Noorwegen: Alessandra - Queen of kings

Ha, eindelijk weer een heldere stem na de hele tijd dat telefoonhok-gekraak van Cornald Maas. Hopelijk wordt zijn verbinding snel verbeterd. Goed, Alesandra! Wat een wervelwind. Gekleed als een soort superheldin, inclusief fladderende jurk. Het had me niet verbaasd als ze op een gegeven moment de lucht in was gevlogen. Haar ‘Queen of kings’ voelde als een lekker bombastische en logische opening van het Songfestival. En het glas naast me op tafel begaf het niet na die hoge piepuithaal – ook wel zo fijn.

2. Malta: The Busker - Dance (our own party)

Je moet weten dat ik me van te voren niet heb ingelezen. Ik kende alle nummers al wel een beetje, maar de hele act niet – ik laat me graag verrassen. Bij Malta’s inzending The Busker... pakte dit niet goed uit. Nog altijd géén idee waarom die gast naast bordkartonnen dames stond te zingen. Die saxofoonman was wel funky, maar álle context ontbrak. De zanger voelde zich ‘better’ in zijn ‘sweater’. Dat riep-ie steeds. Huh? Wat? En ál die kleuren. Ben hélemaal overprikkeld en we zijn pas bij het tweede nummer.

3. Servië: Luke Black - Samo mi se spava

Je kan veel zeggen van Luke Black, maar lekker sfeervol was zijn nummer wél. Hij kroop uit een lelie (?) waarna een soort in zwart geklede zombies op ‘m stonden te wachten. De hele toon was lekker creepy. Heel duister allemaal. Ik heb Jan Smits commentaar er niet voor nodig om te weten dat het vocaal allemaal niet zo heel indrukwekkend was, maar fuck it: de hele beleving telt óók mee en die was zeker wel overtuigend.

4. Letland: Sudden Lights – Aija

Sudden Lights kan er niets aan doen, maar ik ben altijd meteen helemaal afgeleid als er tijdens het Songfestival een bandje heel opzichtig op hun instrementen losgaat. Vooral de gitarist zat zó intens aan zijn snaren te friemelen. Heel lachwekkend als je weet dat de instrumenten helemaal niet aangesloten zijn. Dan ga ik alleen maar daarop letten – hoe de bandleden doen alsof – dat ik... eigenlijk weinig heb meegekregen van de zang. Maar als het allemaal niet zo middle of the road was, hield het vast wel mijn aandacht vast.

5. Portugal: Mimicat - Ai Coração

Het ‘voordeel’ aan een niet-Engels nummer, is dat de tekst niet echt iets met je kan doen en je je helemaal kan laten meeslepen met de performance. Geen idee wat de Portugese act Mimicat allemaal zong, maar deze met rood doordrenkte, sexy show viel wel lekker hoor! Hysterische dansers met doorschijnende mannentepels, fel gestamp met de rode hakjes, allemaal een beetje stout, een beetje burlesque – ja, hier ga ik wel lekker op.

6. Ierland: Wild Youth - We are one

Hoe anders was het Ierse groepje Wild Youth. Zo’n opzichtig kumbaya-refrein met ‘tonight, we are one’, nou, dan haak ik al af. Natuurlijk hoort zo’n boodschap van verbinding helemaal bij het Songfestival. Maar deze groep doet dat op een totaal niet-originele manier. Het voelt allemaal als een slap aftreksel van U2 of Coldplay-achtige stijltjes. Het blijft niet hangen. Totaal sfeerloos. Saai. Heel, heel saai. Snel door.

7. Kroatië: Let 3 - Sama SC!

Vanaf het eerste shot kon Kroatïe al niet meer stuk. Een man met een roze petje en een nep-pornosnor die een beetje hardop praat, want zingen kan ik het niet noemen. En dan staan er ook nog eens meer van dat soort mannen naast. Dát is ook Eurovision. Een groepje innemende gekkies dat een bizarre act opvoert. Zonder de duiding van Cornald had ik geen idee gehad dat dit een soort anti-oorlogboodschap was. Maakt ook helemaal niet uit. Geen Songfestival zonder dit soort camp-optredens. Het is puur genieten. Niet meer en niet minder.

8. Zwitserland: Remo Forrer – Watergun

Een beladen ballad na zo’n hysterisch gekkie-clubje; only at Eurovision. Hoewel de overgang eigenlijk véél te groot is, maakte Remo Forrer best wel indruk op me. Krachtige stem, leuke jongen, stijlvol in het zwart gekleed en ook nog eens zuiver gezongen (voor zover ik dat kan inschatten). Pareltje hoor!

9. Israël: Noa Kirel – Unicorn

Noa Kirel deed me meteen aan de cakewalk denken, een kermisattractie waar ik vroeger altijd in ging. Zo’n draaitunnel is hartstikke geinig. Maar toen ze uit dat ding stapte, veranderde het allemaal in een nogal ‘gewoontjes’ popnummer dat ik nu alweer vergeten ben. Ook wel gek: aan het einde van het nummer werd er helemaal niet meer gezongen en begon Noa opeens aan een superingewikkelde danschoreografie. Allemaal leuk en aardig, maar... waarom?

10. Moldavië: Pasha Perfeni - Soarele si luna

Pasha Perfeni lijkt wel zo’n gast die uit het niets héél extreem om je heen begint te dansen en je een geestverruimend drankje voorschotelt. Drink maar op, zegt-ie dan, terwijl je aan een heftige trip begint. Tijdens die trip gaat-ie voor je optreden. Oké, iets te veel fantasie misschien, maar broodnuchter deed deze Alice in Wonderland-achtige duik in een onnavolgbare fantasiewereld me gewoon he-le-maal niks.

11. Zweden: Loreen – Tattoo

Word jij ook al langzaam gek van al die Loreen-ophemeling van de afgelopen weken? Sla deze alinea dan maar even over. Wát een performance. De oud-winnares mag ‘m wat mij betreft dit jaar weer winnen. Tattoo is een overweldigend nummer dat na een keer luisteren al in je hele lichaam zit. En Loreen heeft sowieso de beste stem van de avond, wat er hierna ook gebeurt. Dan had ze óók nog eens een fantastisch scifi-kostuum aan. Ze liep zo weg van de set van Dune 2! Wat een heldin. Hier passen maar twee woorden bij: yass queen!

12. Azerbeidzjan: TuralTuranX - Tell me more

Oké, iedereen die na Loreen moet aantreden, kan beter meteen het pand verlaten, maar deze jochies van Azerbeidzjan sloegen wel héél erg dood. Die oubollige kleding en zwart-wit-opening voelden allemaal zo suf en saai. Er zat totaal geen pit in. Normaal betrap ik mezelf er nooit op dat ik het eens ben met iets dat Jan Smit zegt, maar deze keer zat ik helemaal in zijn kamp. Ook hij vond TuralTuranX maar “slappe hap”. Amen.

13. Tsjechië: Vesna - My sister’s crown

Over pit gesproken: Tsjechië krikte het ruige gehalte lekker op met een stel dames dat hun eigen vlechten als een soort zweepjes woest op en neer sloeg. ‘We are not your dolls’, klonk het vurig. Deze opstandsong overtuigde enorm. Je voelde aan alles dat er is nagedacht over het geheel, het had écht een eigen, originele stijl. Meer dan prima.

14. Nederland: Mia Nicolai & Dion Cooper - Burning Daylight

Toen ik Mia en Dions aangepaste Burning Daylight-versie bij Khalid & Sophie hoorde, riep ik meteen dat het nu een versie voor dummies is waar weinig moeilijke uithalen meer in zitten. Maar ik moet bekennen dat deze (makkelijkere?) versie vanavond érg lekker overkwam. Het scheelt ook dat ze nu over een soort draaischijf liepen en er een heel camera-plan op losgelaten werd. Zo zag ik juist geen ‘weerloze’ zangers zonder chemie, maar een duo dat een zelfverzekerde, stijlvolle indruk maakte. Dat ze uiteindelijk hier stranden is natuurlijk zuur. Toch kunnen ze deze performance gerust zien als een persoonlijke overwinning na die valse start.

15. Finland: Käärijä - Cha Cha Cha

Save the best for last, moeten de makers van het Songfestival hebben gedacht. Käärijä heeft écht alles. Van een énorm catchy nummer met een flinke bonk energie tot een nogal iconische en gestoorde choreografie waarbij hij zijn dansers als een soort menner opzweept. Qua looks is het ook om je vingers bij af te likken. Zijn dansers in het knalroze, hij in blote bast met Hulkgroene pofarmpjes. Hoe verzin je het! Natuurlijk tipte hij niet aan het stemgeluid van Loreen, maar de act als geheel is misschien wel nét zo goed.

Wat anderen nu lezen