De 5 grootste ergernissen in films en series (deel 1)

1. Guns

We beginnen met guns. Want op het gebruik van geweren en pistolen in films en series is héél veel aan te merken. Ten eerste: iedere nono die nog nooit zo’n ding in de hand heeft gehad, kan op het moment suprême opeens een voltreffer afvuren op de bad guy. Precies wat het plot nodig heeft. Nog zoiets: kogels die ergens tegenaan ketsen zorgen doorgaans niet voor vonken. Toch vliegen die er in actiefilms massaal vanaf wanneer iemand achter een of andere prullenbak duikt.

Een topfilmpje voor wie nóg meer wil weten over gun-fouten in films:

Er zijn nog wel meer van dit soort hilarische missers op gun-gebied, zo onderzochten deze experts. De grappigste misvatting? Een vuurwapen dat opeens een kogel afvuurt wanneer iemand het uit zijn of haar handen laat glippen. Kan helemaal niet. Die dingen zijn erop gemaakt én getest om dat juist niet te doen. In deze héérlijke slapstick-scène uit True Lies krijgt Jamie Lee Curtis’ magische uzi het ineens op z’n heupen en maait ‘ie al van de trap af rollend een stel bad guys neer. We gaan stuk!

2. Afgezaagde horror

Begrijp ons niet verkeerd: we genieten intens van horrorfilms. Toch lijdt dit genre wel érg onder afgezaagde clichés en vergezochte toevalligheden. Neem bijvoorbeeld de mobieltjes van personages. Wanneer er nog geen gevaar is, werken ze als een trein. Als er plotseling gevaar opduikt en je dat mobieltje wel héél goed kunt gebruiken, doet 'ie het opeens niet meer. Joh... Geen bereik of een lege batterij? Kom op, dit kan echt niet meer. Zelfs Get Out, een redelijk recente en puike horrorfilm, viel in deze cliché-valkuil. We zouden er een heel artikel over vol kunnen schrijven! Oh, wacht, hadden we al gedaan! Onze zurigheid kent geen tijd.

3. De slechterik als tegenpool

Dit is vooral een MCU-ergernis. Is het je wel eens opgevallen dat de slechteriken in de eerste (nog steeds erg goede) solo-films van Marvel-helden (Iron Man, Doctor Strange, Captain America: The First Avenger, The Incredible Hulk, Black Panther én Ant-Man) dezelfde superkrachten bezitten als de helden zelf? Of in ieder geval, en dan bedoelen we bij Black Panther, Ant-Man en Iron Man, dezelfde supertechnologie bezitten? Ook qua persoonlijkheid zijn het vaak letterlijke tegenpolen.

Het is vast en zeker bedoeld als een soort duistere spiegel waar de helden in kijken om zo zichzelf te ‘overwinnen’. Zo van: "dit is wat ik óók had kunnen worden als de omstandigheden anders waren". Effectief qua storytelling, maar zeker niet origineel. Daarom sprong bijvoorbeeld Spider-Man: Homecoming er zo uit met zijn véél oudere villain met een andere powerset.

4. Haat-liefde

In héél veel films en in zo mogelijk nóg meer series, lijkt het wel alsof je alleen maar je grote liefde ontmoet wanneer je elkaar behandelt als stinkend afval. Twee tieners die elkaar constant sarcastisch afkatten? Die vinden elkaar stiekem leuk! Oh, de reden dat ik je steeds voor lul zet voor de héle klas? Ik heb stiekem een crush op je! Totaal niet geloofwaardig. Soms vinden mensen elkaar gewoon irritant. That’s it.

Sam en Freddie (‘Seddie’) uit tienerserie iCarly zijn wat ons betreft het beste voorbeeld hiervan, zoals je hierboven kunt zien. Het is overigens niet alleen een tiener-ergernis. Ook volwassen series doen dit. Euhm…  Richard en Kate uit Castle, anyone? Of wat te denken van Britta en Jeff uit Community? Ugh...

5. De verkeerde dode

Hoe vaak hoor je niet in een film of serie dat de hoofdpersoon schreeuwde "I wish you were the one who died!". Het meest recente voorbeeld zagen we in Netflix-hit Never Have I Ever, waarin hoofdpersoon Devi – die haar vader verloor, dat is niet bepaald een spoiler – dit tegen haar moeder zei. Het is een tekst die door het overgebruik zijn kracht een beetje is verloren. En zo voelt een emotioneel beladen hartenkreet die een film of serie vooruit moet stuwen opeens als ‘pfff, daar gaan we weer’. Zonde!

Tijdens het schrijven van dit stuk borrelden er nog veel meer ergernissen op. Verwacht dus binnenkort een deel 2!