'Als je dit jaar nog één film gaat kijken, laat het dan deze zijn'

Toen ik voor het eerst hoorde van de film Hardcore Never Dies was ik bang dat de film ontzettend arthouse was, of alleen voor de mensen die zelf lekker gabberend door het leven gaan. Maar ik heb de film inmiddels al drie keer gezien en ik blijf er enthousiast over. Hardcore Never Dies is voor mij een van de beste films die dit jaar is gemaakt.

Het verhaal van Hardcore Never Dies

De 17-jarige Michael (Joes Brauers) droomt van een toekomst als pianist, maar tijdens de auditie voor het conservatorium krijgt hij keiharde feedback: Beethoven draait niet om techniek, maar om gevoel. En dat mist hij nog. Zijn ouders zijn niet enthousiast over zijn droom. Zij zien hem liever een veilige carrière opbouwen in de Westlandse tomatenkassen. Voor zijn broer Danny (Jim Deddes) bleek dat leven veel te benauwend. Hij vluchtte naar een leven vol hardcore én drugshandel. Michael staat nu op een kruispunt: volgt hij het grijze arbeidersleven van zijn vader of kiest hij voor de levensgevaarlijke maar oh zo aantrekkelijke wereld van zijn broer vol hardcore en XTC, dat de tiener voor het eerst écht iets laat voelen en hem brengt naar dat speciale plekje tussen hemel en aarde.

Ode aan de jaren ‘90

Het eerste wat mij opviel aan Hardcore Never Dies is dat het een heerlijke ode is aan de jaren ’90. Het haar, de kleding, maar vooral het ouderlijk huis van Michael en Danny is precies zoals ik mij de jaren ‘90 herinner.Ook wanneer de broers naar de snackbar gaan neemt werkelijk ieder detail je mee terug in de tijd. Het is één grote nostalgische trip.

De tekst gaat verder onder de trailer van Hardcore Never Dies