Van beveiligers tot ‘blinde paniek’, achter de schermen bij Miljoenenjacht: ‘Er staan altijd camera’s gericht op de koffertjes’

Van het zenuwslopende koffertjesspel tot Winston Gerschtanowitz die live aanbelt met een dikke cheque in de hoop dat de winnaar ook écht opendoet: Postcode Loterij Miljoenenjacht boeit wekelijks nog altijd méér dan een miljoen kijkers. Veronica Superguide videobelde met Rico en Dieuwertje, die vanaf het Postcode Loterij-kantoor bevlogen vertelden over hun werk – terwijl Winston Gerschtanowitz op een gegeven moment zelfs even inbrak. Helaas zonder dikke geldcheque.

Testen met luciferdoosjes

Rico weet het nog goed: producent Dick de Rijk bedacht ooit het koffertjesspel en samen met John de Mol presenteerden ze dat aan de Postcode Loterij. “Toen hebben we daarna op kantoor de hele week zitten spelen met luciferdoosjes”, legt hij uit. “Daar zaten dan de ‘bedragen’ in. Zo richting het einde van de werkdag, biertje erbij. Maar ik moet eerlijk zeggen: er was niet veel aan.” Moeilijk voor te stellen bij een concept dat de hele wereld over ging en waar elke zondag héél veel Nederlanders naar kijken. “Hoe dat kwam? We trokken vaak de hoogste bedragen er heel snel uit. En je speelt veel makkelijker door. Een bod van 200.000 euro van de bank? Gewoon doorspelen. Dit moesten we echt leren bij de opnames: pas als er écht iets op het spel staat, écht geld, verandert het in een heel interessant, spannend spel. Toen viel bij mij het kwartje; dit is een mega-kraker. Dat voelde je meteen.”

‘Afspiegeling van de samenleving’

Dieuwertje ontvangt elke uitzending de 500 gelukkige loterijspelers en zorgt ervoor dat ze allemaal ingecheckt zijn én op de juiste plek zitten. “Pas dan kan de notaris officieel de trekkingen doen voor de bedragen in de koffers.” Ze ziet eigenlijk heel Nederland voorbijkomen bij die opnames. “Het is een afspiegeling van de samenleving. Bij ons heb je geen gescreende, perfecte kandidaten. Van de vuilnisman tot een chirurg, en van 25 tot 85 jaar oud: in potentie kan iedereen meedoen.”

Of ze het niet jammer vindt dat iemand die al een gespekte bankrekening heeft óók het koffertjesspel kan spelen? “Nee, dat voel ik niet zo. Mensen met een gevulde bankrekening kunnen misschien weer gedurfder spelen en denken: ik heb toch niets te verliezen. En vergis je niet: in de grootste huizen zitten soms de grootste schulden. Dat weet je nooit.”

'Dat is helemaal niet gek in deze tijden'

Rico kan zich nog goed herinneren hoe één van de finalisten hem ooit stil kreeg door een heel simpel antwoord op de vraag: wat wil je met het geld doen als je wint? “Veel kandidaten dromen groot. De een wil een huis, de ander een auto. Je hypotheek aflossen. Je kent het wel. En daar stond een meneer die het fijn zou vinden als hij deze winter een hele nieuwe wintercollectie kleding voor zijn kinderen kon kopen.” Dat moment bleef hem altijd bij. “Dan denk je: oh, wacht eventjes. Dit is óók aan de hand. Dat is helemaal niet gek in deze tijden.”

De perfecte strategie bij het koffertjesspel, is er niet

Af en toe komt er nog wel eens een kandidaat voorbij met een zorgvuldig uitgedachte strategie om het bekende koffertjesspel te kraken. Dieuwertje: “We vinden het mooi om te zien als iemand daar hele theorieën op loslaat, maar…”, breekt Rico lachend in, “het is puur geluk”. In het verleden ging er iemand eens na in welk koffertje de 5 miljoen allemaal zat, en dan zou hij in deze specifieke uitzending wel in dat ene koffertje moeten zitten. Allemaal onzin, dus. Dieuwertje: “Maar wat je vaak ziet: als er op een zondag een heel hoog bedrag uitging, zijn mensen in de opname erna vaker geneigd om langer door te spelen.”

Hele show wordt twee keer gedaan

Tijdens de opnames gaat men met die koffertjes om alsof het geheime recept van Coca-Cola erin zit, zo blijkt wanneer Dieuwertje ons meeneemt in een opnamedag. Een dag die noodgedwongen vrij lang duurt. “Voor de lunch neemt Linda de Mol samen met de productie en stand-ins in plaats van kandidaten eigenlijk de héle show door. De quizvragen, filmpjes van goede doelen, andere instarts, dezelfde koffermeisjes en -jongens: alles en iedereen komt een keer voorbij. Op zo’n moment kunnen we nog wat teksten aanpassen en weten we dat de show technisch goed in elkaar zit.”

Er staan zelfs twee beveiligers alles in de gaten te houden. “Ja, dat klinkt misschien flauw, maar alles moet eerlijk verlopen. Er mag niemand bij die er op dat moment niet bij hoort. Er zal maar net een verdwaalde kandidaat langslopen die naar de wc moest en een verkeerde deur koos.” Zelfs als dat alsnog zou gebeuren, krijgt die kandidaat geen voorsprong. “Als voorzorgsmaatregelen doen we de repetitie altijd met quizvragen van vorige week.”

'Notaris stopt bedragen er blind in'

En die koffertjes dan? “Ook daar zitten tijdens de repetitie bedragen in van de week ervoor.” Sterker nog: zelfs degene die uiteindelijk de échte bedragen erin doet, weet in eerste instantie niet wat erin zit. “Na die proefopname begint het echte werk: de kofferjongens en -meisjes leveren hun koffers in, gaan de visagie in en pas dan sluit de notaris zichzelf op in een kamer en stopt hij de bedragen erin.” Doet doet hij overigens ‘blind’: “pas na de willekeurige verdeling noteert hij welke bedragen waar zitten. Dit doet-ie voor de controle - zodat hij zeker weet dat er geen cheques zijn verwisseld - en voor zijn proces verbaal”. Vervolgens gaat er een zegel op de koffers zodat iedereen kan zien dat ze nu echt afgesloten zijn. Wie denkt dat het dan allemaal wel prima is, kent het strenge protocol nog niet. “Er staan altijd camera’s gericht op de koffertjes, die mogen we geen moment uit het oog verliezen.”

‘Blinde paniek’

Eén keer ging het bijna fout met zo’n koffer, kan Dieuwertje zich nog goed herinneren. “Linda of de kandidaat, dat weet ik niet meer precies, zette de koffer op het standaard. Maar hij viel. Toen zijn de opnames stilgelegd en moest de notaris komen.” Hij was een beetje ontwricht en de zegel was ook niet volledig heel. “Toen zijn echt letterlijk alle camerabeelden teruggekeken. Of er een moment was dat dat iemand kon zien wat er in die koffer zat.” Dat bleek niet het geval, maar er was ondertussen dus wel “blinde paniek”. Als het even tegenzat, moest Linda haast voor de derde keer dezelfde show doen. “Als iemand ook maar iets kon zien van het bedrag, moest alles helemaal opnieuw.”

Waarom is Miljoenenjacht niet helemaal live?

Het is volgens de twee medewerkers ook één van de redenen waarom het programma niet live gemaakt kan worden. Er hoeft maar één stemkastje niet te werken, of je kunt een grote live-uitzending stilleggen. Een te groot risico. Maar, vult Rico aan, er speelt nog meer. “Kandidaten zijn hartstikke kwetsbaar wanneer ze meedoen. We hebben ook wel eens finalisten gehad die dan – van de zenuwen, of euforie - iets heel persoonlijks vertellen aan Linda. En wij checken achteraf of ze het oké vinden dat dat op TV komt.” Of de terminaal zieke studio-kandidaat die vorig jaar een reis naar Costa Rica won, maar door zijn ziekte niet kon gaan. “Toen we dat achteraf checkten, stond hij erop dat ook het tweede stukje, waarin Linda vertelt dat hij de reis als geld krijgt uitgekeerd, erin bleef. Zo kon hij vertellen dat de prijs naar een goed doel ging. Heel bijzonder”, aldus Dieuwertje.

Daarnaast moet je volgens haar mensen ook in bescherming nemen. “Je kan na een mega-winst heel makkelijk roepen dat je de helft van het geld aan je zus geeft. Of aan een goed doel. Maar dat zeg je soms ook in de emotie van het moment. We willen niet dat kandidaten zichzelf terugzien op TV en denken: oh shit, dat had ik helemaal niet willen zeggen.”

De tekst gaat verder onder de afbeelding van Winston Gerschtanowitz