• TV
  • BN'ers

Kasper van Kooten tipt Better Call Saul: ‘Saul Goodman en ik zijn goedaardige loners’

Wat zegt je kijksmaak over je persoonlijkheid? Bekende Nederlanders met een liefde voor series en films bekennen kleur. Deze keer: acteur Kasper van Kooten.

Door Redactie
Kasper van Kooten

Welke series kijkt acteur Kasper van Kooten het liefst? Misschien ontdek je zélf een nieuwe favoriet!

1. Better Call Saul

Netflix

“Saul Goodman is een solistische sukkel. Die herken ik, want dat is de rol die ik ook in Toscane, All Stars en De Co-assistent speelde. Het is een karakter dat me ligt, want mijn eigen persoonlijkheid ligt daar niet ver vandaan. De goedaardige loner, dat ben ik. In Better Call Saul wordt op een prachtige manier weergegeven hoe lastig het soms kan zijn om je staande te houden in een wereld die consequent de jouwe niet lijkt, iets wat iedereen op een zeker moment in zijn leven meemaakt. Sjacheraar Jimmy, een man met een goed hart, beweegt zich tussen de kartelbazen en familiebedrijven in de advocatuur van desolaat Amerika.” 

“Ondanks alle ellende probeert hij steeds de mogelijkheden te blijven zien om het lot dat hem is beschoren enige glans te geven. Dat is vaak vreselijk geestig, juist omdat het zo triest is. De rollen van Mike, Saul en de Mexicaanse kartelbazen zijn onweerstaanbaar goed. Om nog maar te zwijgen over Sauls oudere broer – tegen wie hij enorm opkijkt – die moet leven in een donkere kamer vol aluminiumfolie. Hilarisch. Dat deze serie verbonden is met Breaking Bad doet mij niet veel. Ik ben een Saul-purist!”

2. Kurt Caz

YouTube

“Ik slurp de YouTube-avonturen van deze wereldreiziger de laatste weken tot diep in de nacht op. Mijn voorliefde voor Midden- en Zuid-Amerika is groot en ik ben er redelijk vaak geweest. Op mijn 25ste heb ik er zelfs twee jaar gewoond. In die tijd deed ik alles wat de nieuwsgierige Zuid-Afrikaan Kurt Caz in zijn filmpjes ook doet, alleen doet hij het veel uitgebreider, intenser en met meer maatschappelijke betrokkenheid. Hij reist naar de sloppen in Rio, langs de krotten in Ecuador, bezoekt de plantages in Haïti en ga zo maar door. Het hele continent reist hij af, waarbij het een groot voordeel is dat hij goed Spaans spreekt.”

“Opvallend is dat hij vrij lijkt te zijn van elke vorm van angst, maar vooral dat hij een opvallend geïnteresseerde blanke westerling is. Hij krijgt op een gegeven moment ook een Venezolaans vriendinnetje dat mij ontzettend verliefd doet terugdenken aan mijn eigen tijd daar. Zijn reis- en levenslust fascineert me mateloos, omdat ik hetzelfde heb. Het verschil tussen Kurt Caz en mij is dat hij daar is en ik hier. Maar het is nooit te laat om die reizen alsnog eens te gaan maken, mompel ik tegen mezelf als ik echt moet gaan slapen.” 

3. Hip-Hop Evolution

Netflix

“De twee plastic drumstelletjes die ik op mijn vijfde verjaardag van mijn opa’s en oma’s kreeg, waren het begin van een allesbepalend levensritme. Het voelde alsof ik vanaf die dag kon zeggen wat ik wilde zeggen, drummend. De muziek en het spelen met een band zijn de leidraad in mijn leven. In mijn laatste boek Van Kooten en de Beat en de gelijknamige voorstelling waarmee ik sinds oktober langs de theaters door het hele land reis, vertel ik over alle highs en lows – en het eeuwige gevecht als ‘de zoon van’, waarover later meer.”

“De documentaireserie Hip-Hop Evolution gaat ook over ritme, maar dan over het ritme van hiphop. Het leuke ervan is dat je zelf niet ‘street’ hoeft te zijn om de kunstvorm van hiphop te snappen. Als je naar de docu kijkt, dan is het gewoon genieten van bijvoorbeeld het feit dat Blondie en Afrika Bambaataa in de jaren 70 samenspanden tegen de disco. Of dat oude jazz- en bluesplaten de absolute basis vormden voor samples. Prachtig ook zijn de verschillende stijlen per stad die ontstonden, vanuit politiek of juist levenslustig oogpunt. En alles gedreven door de beat!”

4. De Verschrikkelijke Jaren Tachtig

NPO Start/NLziet

“Dit riekt natuurlijk naar zelfbevlekking qua familie, want mijn zus en zwager zijn nauw betrokken bij deze serie. Maar ik heb het Kim (van Kooten, Red.) en Jacob (Derwig, Red.) bezworen toen ik ze complimenteerde met De Verschrikkelijke Jaren Tachtig: ook als zij niet hadden meegedaan, was dit het mooiste, meest komische en ontroerendste van Nederlandse makelij dat ik in jaren zag. Ik herkende zó mijn jeugd erin, met het veel nauwere wereldbeeld dan we vandaag de dag hebben, de technicolor kleuren, de muziek – daar is hij weer! – en gezinnen om mij heen die net als in de serie in een woongroep leefden.”

“Als ik terugkijk, dan was de wereld in die fase van mijn leven zo klein en benauwd. De volwassenen waren ontzettend zelfgericht en zogenaamd vrij, terwijl ze in werkelijkheid muurvast zaten in hun eigen situatie. En toch bleven ze elkaar opzoeken om weerstand te bieden aan de grote boze buitenwereld. Ik heb de hele serie in twee nachten vooruitgekeken op NLziet, wat ik een geweldige stream-app vind.”

5. Ray Donovan 

SkyShowtime

“Als we het dan toch over familiekronieken hebben: wat is dit een fantastische, benauwende serie. Gewelddadig ook, waar ik niet per se gek op ben, maar in Ray Donovan heeft elke vorm van verbaal of fysiek geweld een duidelijke dramatische reden. In dat geval kan ik het wel weer heel erg waarderen. De serie gaat over Ray, die samen met zijn twee fucked-up broers uit een ruw Iers deel van Detroit vlucht om een nieuw leven op te bouwen, ver weg van hun geschiedenis en vooral ver weg van hun tirannieke, aan vrouwen en drankverslaafde vader. Die komt ze vervolgens toch opzoeken, als een luis in de pels, een demon die hun levens blijft beheersen.” 

“Ik heb zelf de allerleukste en allerliefste vader die er bestaat (schrijver Kees van Kooten, Red.), totaal niet vergelijkbaar met de wereldrol die Jon Voigt – in het echt overigens Trump-aanhanger en wapenfan, waar ik ook iets van vind, maar dat is weer een ander verhaal – in Ray Donovan speelt. Maar dat de naam van mijn vader al mijn hele leven opduikt op alle momenten dat ik het juist zelf wil bewijzen, is natuurlijk een kleine parallel met deze prachtserie.”  

Zo kijkt Kasper

“Mijn vaste kijkplek is op de bank in mijn eigen huis. Ik zit nooit op de bank, maar ik lig. Omdat de bank eigenlijk net te kort is, krijg ik standaard last van mijn knie als ik die positie langere tijd vasthoud. Dat is dus een goede graadmeter dat het tijd wordt om iets anders te gaan doen. Het eerste serietje gaat aan rond half 9, als mijn kind op bed ligt en de vaatwasser is uitgeruimd. Dan kijk ik rustig drie of vier afleveringen achter elkaar.”

Tekst: Fleur Baxmeier

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af!