Henny Vrienten

Veronica Superguide logo
Veronica Superguide logo
Henny Vrienten
BN'ersOpinie

Angela Groothuizen over Henny Vrienten: ‘Helden mogen niet dood, toch?’

|
|

Laatste update:

Angela Groothuizen koestert haar herinneringen aan Henny Vrienten (1948-2022)

Angela Groothuizen haalt herinneringen op aan de deze week overleden Doe Maar-legende Henny Vrienten. Ze kenden elkaar al sinds de vroege jaren tachtig toen ze beiden tieneridolen waren. Ze zagen elkaar voor het laatst op Angela’s verjaardag. Op een lingerieafdeling…

Tekst: Angela Groothuizen

Het was een bloedhete zomerdag in 1981 toen ik kennismaakte met Doe Maar. Het was al een lange Dolly Dots-dag geweest met optredens op verschillende festivals. We waren hees gezongen en totaal moe gedanst na weer een uitzinnig optreden in een grote feesttent. Toch moesten we weer de auto in voor nog één optreden aan de andere kant van het land. Op dat moment begon er een band heel lekker te spelen. Wat wàs het nou? Ska, reggae? Maar toch ook poppy én er werd in het Nederlands gezongen, iets wat toen nog niet heel erg vaak voorkwam. Ik werd nieuwsgierig en wilde het even zien. Dus gingen we terug de tent in en daar stonden ze: vier gasten, drum, basgitaar en toetsen en ze noemden zich Doe Maar. Het was onmogelijk om stil te blijven staan, want het swingde de pan uit. Alle liedjes waren goed. Ze hadden zelfs twéé goede zanger. Het bandje was strak en retemuzikaal. We werden onmiddellijk fan en kwamen bijna te laat bij ons laatste optreden van die dag. Maar wel weer vol van de energie die we hadden getankt bij dat veelbelovende nieuwe bandje.

Ingeklapte long

Daarna ging het snel met de mannen. ‘Sinds een dag op twee…’ zong Henny Vrienten bij Nederland Muziekland. Het was hun eerste tv-optreden en Henny keek met z’n lekkere toet recht de camera in. Pas na een volle minuut close-up (a star was born-tegen wil en dank) kwam de rest van de band in beeld en toen had Nederland kennisgemaakt met misschien wel de allerleukste band die we ooit gehad hebben.

Omdat wij net als Doe Maar alleen maar schreeuwende tieners voor ons podium hadden die harder zongen dan wij, en we nergens veilig waren voor fanatieke fans, werden we bij elkaar gezet in bewaakte kleedkamers ergens achteraf, ver van de gezelligheid van de andere bands. De mannen van Doe Maar waren aangenaam gezelschap. Rustig en vriendelijk. Ze voelden zich vanaf het begin ongemakkelijk met hun ongewenste status als tieneridolen. Ze waren immers al in de dertig en dan al die hysterisch huilende meisjes van veertien voor je. Dat was dan toch een ander publiek dan ze voor ogen hadden. Maar iederéén hield van Doe Maar. Nu kunnen we allemáál nog steeds moeiteloos meezingen met De Bom, Doris Day of Pa.

Ze stopten onverwacht op het hoogtepunt van hun roem, in februari 1984. Nieuws dat bij ons hard aankwam. We begrepen precies waarom de jongens het niet meer trokken en eigenlijk waren wij er zelf ook niet best aan toe. We traden elke dag op en waren zé moe. Achteraf bleek dat Chela twee shows op een dag in Carré met een ingeklapte long gezongen heeft. Ze dacht dat het gewoon de vermoeidheid was. Almaar doorgaan is niet altijd goed. Weten we nu.

Brute grap

Niet lang nadat Doe Maar heeft aangekondigd te stoppen, wordt Patty door Frits Spits geïnterviewd op de radio. Wij luisterden in Amsterdam en horen Frits vragen wat Patty ervan vindt dat Doe Maar is gestopt. Zegt Patty opeens: ‘Ik begrijp het wel. En daarom maak ik hier bekend dat ik ga stoppen met de Dolly Dots.’ Nou mensen… Esther, Anita en Ria woest! Want niemand wist ervan. Chela, die moederziel alleen in het ziekenhuis ligt, besluit op dat moment: nou, dan stop ik ook!

Maar de dames hadden beter op de kalender moeten kijken. Het was een brute en zeer geslaagde 1 aprilgrap, die zelfs het nieuws wist te halen. Ik was op de hoogte en had al flink gevoorpret met Patty. Maar toen ze het echt zei, voelde ik opeens de wens in die grap. De waarheid klonk erin door. Het was de eerste keer dat we bijna uit elkaar zijn gegaan. Chela liep daarna Henny eens tegen het lijf in Amsterdam en ze zijn koffie gaan drinken. In groter gezelschap kon hij wat afstandelijker zijn, maar één op één was hij een warme, belangstellende man met wijze raad. Ze koestert de herinnering.

Af en toe kwam ik Henny tegen in de stad. Op straat, in een winkel of bij een zwembad. We praatten even bij en dat was het. Hij zag er gelukkig uit voor een man die ook van alles tussen de regels las. Een mooi leven. Hij componeerde en produceerde de mooiste dingen voor Klokhuis, documentaires, films en was ondertussen vader van vijf kinderen.

Best fragiel

De laatste keer dat ik hem tegen het lijf liep was op mijn verjaardag. 28 september, de dag van de eerste try-out van onze Sistersshow. Ik moest nog een ‘strakmaakpakkie’ voor onder mijn strakke pak aanschaffen en liep te struinen door de lingerieafdeling. Zag ik ineens Henny zitten op zo’n decoratieblok met een etalagepop. Hij wachtte op zijn vrouw. Ik vertelde hem dat wij die avond voor het eerst de show zouden doen en dat ons Doe Maar-blok een hoogtepunt ging worden. Hij zag er al best fragiel uit, maar ja helden mogen niet dood toch? Het was de laatste keer dat ik hem sprak en ik ben blij dat ik hem kon vertellen dat we de leukste groep ooit gingen eren. Hij zei wat lieve dingen over ons en dat was het. Nu is Henny er niet meer. In toch al zo’n week waarin Jan Rot en de Belgische rocker Arno Hintjens ook al gingen. Het wordt druk boven.

Ik wist al jaren dat een Doe Maar-medley niet mocht ontbreken in onze afscheidstour dus heb ik tijdens de lockdown met enorm veel plezier een medley in elkaar gekroepoekt. De koortjes bleken nog bar lastig om te zingen. Het zit zo ingenieus in elkaar en het duurde lang voordat we het onder de knie hadden.

Op het moment dat het gitaarintro van 32 Jaar begint, gaat er een golf van uitzinnige vreugde door de zaal en vanaf dat moment wordt elk woord luidkeels meegezongen. Want iedereen houdt van Doe maar.

Henny Vrienten, wat een held.

Lees verder